Märtini Brös
posted Woensdag 30.06.2004

Mike Vamp en DJ Clé draaien al van het begin van de jaren tachtig mee in de muziekbusiness. Sinds 1998 opereren de joviale Duitsers onder het pseudoniem Märtini Brös. Onlangs releasten ze hun tweede cd, 'Love The Machine', op het veeleisende en lichtgestoorde label Poker Flat. Ze zullen hun album verdedigen op 10 Days Off in Gent, op de avond van de Nationale Feestdag.

Hello Germany, hello Märtini Brös. Weten jullie dat jullie die naam delen met een Amerikaanse rockgroep en een Italiaans dj-duo?
Zeker, daarom hebben we nou net die trema's op de a en de o gezet (lachen). Die Italianen kennen we niet, maar de Amerikaanse Martini Brothers wel. Ze zijn van Cleveland en maken een soort moderne rockabilly. Zoiets als de Stray Cats. Niet te vergelijken met wat wij doen dus. Ons enig raakpunt is dat we allebei gitaren gebruiken. Het zou wel leuk zijn om iets met hen samen te doen, maar we hebben ze nog nooit gecontacteerd.

Het is leuk als het cool blijft, maar enkele jaren geleden hadden de Chemical Brothers heel wat problemen met hun eerste naam, The Dust Brothers, omdat er ook een andere groep be-stond die die naam droeg.
Dat komt omdat de muziek totaal verschillend is. Er bestaat ook nog een andere Dj Clé in Duitsland. En laat die vent nou uitsluitend shit produceren. Daar zou ik dus wel iets willen tegen doen, omdat ik er nadeel van kan ondervinden. Er zijn ook een boel Mike Vamps geweest. Als er een nieuwe zou komen die net als wij gitaren en elektronische muziek zou combineren, dan is het van 'sorry kerel, maar we trekken naar de rechtbank.'

Vanwaar komt het idee om gitaren en elektronica te mengen op een manier die helemaal ver-schillend is van big beat, electro en toestanden als Underworld?
Dat is een heel oude gewoonte. We hadden tijdens de jaren tachtig allebei al deelgenomen aan een hoop projecten. Heel harde dingen, een soort new wave waarin al gitaren en elektronica werden gemengd. Niet dat het succes had, maar kom. Laat ons zeggen dat we het vandaag tot een aanvaardbaar niveau getild hebben. Je kan het beluisteren nu volhouden tot op het einde (lacht).

Ook al is ze minder basic dan electrochic, toch heeft jullie muziek alle troeven om de fashion victims te veroveren...
We're not a fashionista band! We hebben vorig jaar op défilés gespeeld en dat is echt een weird publiek. Over het algemeen best cool, dat wel, maar we voelden ons daar toch niet echt thuis. Omdat we voornamelijk een liveband zijn is al wat we nodig hebben een behoorlijk soundsystem, een enthousiast publiek en de verzekering dat de toiletten zich niet achter de scène bevinden (lacht). Of de club nu trash is of prachtig gedecoreerd is niet van belang. Als het maar niet gewoontjes is. Wij zijn geen profiteurs zoals de meesten in dit vak: als je ons uitnodigt en we vinden het een leuk feest zijn we echt de laatsten die vertrekken. We blijven tot de volgende morgen, dat is onze manier om ons respect te tonen voor het publiek, de fans en ook voor de organisatoren. Als ze goed zijn tenminste (lacht).

En waar vind je volgens jullie het beste publiek?
Maar in België, vent! Enfin, vergeleken met Siberië toch (lacht). Nee, serieus, er bestaat bij jullie een grote elektronische traditie en het publiek is heel ervaren. Jullie hebben weinig belangrijke bands, maar ze zijn stuk voor stuk belangrijk geweest: Front 242, Revolting Cocks... En zelfs de jeugd kent die. In Duitsland hebben we vooral succes bij dertigers. De jongeren luisteren massaal naar die verschrikkelijke eurotrash techno. Er moet eens dringend tijd gemaakt worden om ze muzikaal op te voeden.

De terugkeer naar kille klanken en jongens als Etienne de Crécy die terugkeert naar de acidhouse kunnen helpen om Fad Gadget en Adonis terug in de belangstelling te brengen.
DJ Clé houdt zich bezig met een partyconcept in Berlijn, Washing Machine. We draaien er sinds geruime tijd onze oude acidplaten uit de eighties. Tamelijk cheap, want die jongens hadden helemaal geen technologie, maar wat is het hot! Iedereen erkent dat, zelfs de jongeren. Daarnaast is een hedendaags nummer als 'Pleasure From The Bass' van Tiga toch ook moordend zeker. Al wat eraan mankeert is dat je die jongens niet meer in de lucht ziet springen op de sound van de Roland 303 zoals in de tijd. Als je die lui tegenwoordig op hun laptops bezig ziet vraag je je toch af of ze nu aan het spelen zijn of gewoon hun mails aan het checken (lacht).

Een laatste vraag: is leven van je muziek echt zo leuk als jullie dachten toen jullie klein waren?
DJ Clé: Ik vind het een echt godsgeschenk dat ik Mike heb ontmoet. We hebben er vijf-entwintig jaar over gedaan en ik heb meegewerkt aan heel wat projecten, maar dit is beter dan mijn wildste dromen.

Mike, heb je die vent betaald of zo?
Mike Vamp: (lacht) Nee, en ik vind het heel ontroerend dat hij dat zegt. Ik denk er trouwens net hetzelfde over. Ik ben geen twintig meer en ik heb heel wat dingen gedaan, waaronder sommige hele goeie. Maar het succes dat we samen hebben is echt aangenaam. Eens je een jaartje ouder wordt kijk je immers anders tegen de dingen aan. We zijn hier niet om de jongeren concurrentie aan te doen, maar eerder om hen ideeën te geven, een visie te brengen... Of beter nog: een toekomst te geven! Vooral in deze moeilijke tijden.

INTERVIEWS

Interview >Interview Silo - Toon Janssens

Twee weken geleden vulden we onze hoofden met de warme, opzwepende klanken van Booka Shade. Ieder die het aanbelangt, is ondertussen op de hoogte van het feit dat de Silo sluit ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia