Orbital
posted Vrijdag 22.10.2004

Phil en Paul Hartnoll zijn ongetwijfeld het bekendste broederpaar uit de elektronische scene. Niet meer voor lang echter, want de bro's hebben besloten de brui te geven aan het Orbital-project waarmee ze sinds 1990 wereldfaam verwierven. De grote doorbraak kwam er in 1990 met 'Chimes', een schoolvoorbeeld van de vernieuwende, melodische en tegelijk toegankelijke sound, sterk beïnvloed door ambient en ravesounds, waarmee ze de planeet veroverden. Hun 'Brown Album', verschenen in 1993, vond dan ook afname bij een heel breed publiek. En in 1998, lang voor LCD Soundsystem, vermengden zij al metal en keyboards. Jammer genoeg is het in 2004 nu helemaal afgelopen. Gelukkig kunnen we nog even wegdromen bij het allerlaatste 'Blue Album'. Terwijl we het met Phil hebben over de toekomst.

Om te beginnen, en op het gevaar af onnozel te klinken, de voor de hand liggende vraag. Waarom kappen jullie ermee? Bang om 'has beens' te worden?
Voortdurend creatief zijn en daarbij ook nog de hele wereld afreizen om concerten te geven is erg vermoeiend. Vooral voor mijn broer, die meer tijd wil doorbrengen met zijn familie. Dat is eigenlijk de voornaamste reden. We willen ook een hoofdstuk afsluiten en iets nieuws beginnen. Dat vind ik zelf wel opwindend.

Zoals soundtracks maken, bijvoorbeeld?
Misschien wel ja. We hebben er al eentje gemaakt. Voor een heel slechte film trouwens: Octane (lacht). Maar ik ga niet meer met mijn broer werken. Ik kan veel dingen doen. Voor het ogenblik heb ik vooral zin om te gaan dj'en en breakbeat of broken beat te draaien.

Grappig, want Orbital heeft altijd breakbeats gemaakt op een 4/4 sound, een beetje zoals protojungle of ravesounds.
Zeker. Maar we kunnen een heleboel verschillende beats aan.

Voor het 'Blue Album' (zoals gezegd het laatste van de formatie nvdr) hebben jullie Lisa Gerrard en de Sparks uitgenodigd, twee iconen van de jaren tachtig. Was dat bedoeld als definitief af-scheid van de jaren waarin jullie zijn ontstaan?
Wat Lisa Gerrard betreft niet echt, zelfs al is ze de zangeres van de legendarische groep Dead Can Dance (op het label 4AD) uit de eighties. Lisa heeft in het tweede deel van haar carrière ook vaak vocale bijdragen geleverd voor soundtracks van films. Zo leerden we haar ook kennen. We profiteerden van de gelegenheid om een titel met haar op te nemen: 'One Perfect Sunrise'. De aanwezigheid van The Sparks is wel een knipoog naar de jaren tachtig. We hebben hen een track gestuurd, 'Acid Pants'. Ze mochten ermee doen wat ze wilden. Ze hebben een ongelooflijke slogan gevonden die er in loop opstaat: 'When the laugh track starts, then the fun starts!'

'Blue Album' bevat zoals gewoonlijk twee soorten nummers: meer contemplatieve, ambient tracks en grappige, catchy uptempodingen. Voor welk soort muziek willen jullie liefst herinnerd worden?
Zeker niet onder het etiket van down- of uptempo. En nog minder als alleen maar ambient of dancefloor. Dat zijn allemaal maar categorieën. Het belangrijkste is een eigen sound te vinden en daar de rode draad van je carrière van te maken.

Daarom zijn we ook zo gek op Orbital. Bij elke nieuwe plaat vinden we weer die sfeer terug met al die herinneringen. Zelfs wat de titels betreft: 'Blue Album' komt 15 jaar na het eerste 'Green Album' dat als opvolger 'Brown Album' kreeg. Wat een coherentie.
Dat was het oorspronkelijke idee: verschillende albums maken met elke keer een nieuwe kleur. Maar vanaf het derde, in 1994, maakte de platenfirma bezwaar. Ze zeiden dat dat verwarring ging zaaien in onze discografie en uiteindelijk hebben we dan maar voor een andere aanpak gekozen. Omdat 'Blue Album' onze laatste plaat wordt, wilden we terug naar het basisconcept. De cirkel rondmaken, weet je wel. Elke kleur staat ook voor een gemoedstoestand. Op het ogenblik is dat blue.

Jullie derde schijf, 'Snivilisation', ging echt de experimentele toer op. Toch hebben jullie nooit de Sheffieldhype gevolgd van een Autechre of een Squarepusher. Wilden jullie dat popkantje houden? Of hadden jullie gewoon een voorliefde voor vrouwelijke stemmen en herkenbare melodieën?
Euh nee! Zeker niet pop (lacht). We hebben onszelf ook nooit echt een stramien opgelegd, compleet met stilistische verplichtingen en een strakke lijn. We maken eerst en vooral muziek voor onszelf.

Maar jullie staan veel dichter bij de ambient house van The Orb dan bij de sound van Aphex Twin bijvoorbeeld.
Absoluut.

Welk album van jullie mooie en lange carrière is je persoonlijke favoriet?
Moeilijk te zeggen. 'Snivilisation' misschien, en daarna het 'Brown Album'.

En het beste concert?
Glastonbury in 1994. Er heerste echt een complete synergie met het publiek, weet je... Gewoon pure magie.

Hoe denk je over de elektronische scene van vandaag?
Ik ben bijzonder opgewonden over wat er vandaag zoal gebeurt. Door het feit dat ik terug wil gaan dj'en ben ik driftig op zoek naar goeie platen en ik ben erg in de wolken over de nu skool breakscene, die heel creatief en inspirerend is. Doordat ik nu al zo'n twintig jaar naar muziek luister ben ik heel open-minded, en die breakscene doet me echt denken aan de grote momenten van de techno.

Lees ook

CD review "Live At Glastonbury 1994-2004 CD+DVD", Juli 2007
CD review "Blue Album", September 2004
CD review "Octane", Februari 2004
Vinyl review "Funny Break (The Remixes)", Juni 2001

INTERVIEWS

Interview >Henk Vandepapeliere - Zanna The Maze Connection Remix

Er is een nieuwe wind in muziekland en Nightcode is trots om dit als eerste te kunnen aankondigen ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia