Munk
posted Vrijdag 10.12.2004

Sinds het succes van hun single 'Kick Out The Chairs' (featuring James Murphy van DFA) hangt er een echt hypesfeertje rond Jonas Imbery en Mathias Modica. Als je 't ons vraagt is het Duitse duo echter heel wat meer dan een voorbijgaande hype. Met hun discopunklabel Gomma brengen ze hun eigen kijk op de (muziek)wereld. En die is even pertinent als motiverend. Allez, geen loze woorden maar daden!

Gomma heeft bijzonder vooruitstrevende compilaites op zijn actief. En dan denken we bijvoorbeeld aan 'Anti NrY', een verzamelaar met niets dan New Yorkse punkfunk uit de seventies en de eighties. Lang voordat de stijl in de mode was dus.
We zijn met het label van start gegaan om een heel simpele reden: we hadden een aantal nummers liggen die niemand wou, en die we dan maar zelf hebben uitgebracht. Het waren allemaal nummers die we zelf wel goed vonden, maar er zit verder geen enkele theorie achter. Behalve dan dat we graag iets anders doen dan de anderen. Toen we met het label van start gingen waren we al die elektronica en drum'n'bass eigenlijk kotsbeu. Vijf jaar geleden klonk dat al allemaal zo stereotiep. Je kon kiezen: ofwel klonk je als Skam (nvdr: label van de Boards Of Canada), ofwel als LTJ Bukem. Echt stom. Terwijl het zo gemakkelijk is een eigen sound te vinden. Dat is nu net onze obsessie, een eigen muzikale taal uitvinden. Toen we heel jong waren hadden we al een crossoverband. We speelden niet braafjes zoals de Red Hot Chili Peppers, er zat behoorlijk wat scratchwerk in en bovendien een sax en zoveel mogelijk livebeats en loops.

Er word vaak gezegd dat alles al een keertje gedaan is...
Absoluut, maar dat is niet altijd belangrijk. Aan het eind van de jaren negentig werd er alleen nog maar drum'n'bass gespeeld op de dansvloer. Een beetje fascistisch niet? We waren bovendien de eersten die Squarepusher uitnodigden in Duitsland, maar dat is iets anders, die man heeft een eigen sound. Net zoals Jim Jarmusch eind jaren '70 voortdurend omging met jazzmen, punks en schilders en er tal van groepen op-kwamen die commentaar hadden op hun omgeving en dat commentaar spuiden in hun eigen taaltje. Dat is het wat ons motiveert. Of het nu werkt of niet heeft niet veel belang. Het belangrijkste is: niet ondergaan in de massa.

Als we jullie zo bezig horen (en we horen overal hetzelfde, van 2 Many DJ's tot Optimo en James Murphy) is er voor het ogenblik een hevige reactie aan de gang tegen de housejaren met de terugkeer van de rock, het chanson, de tempovariaties op de albums...
Veel mensen denken er inderdaad net zo over als wij, ja. 2 Many DJ's is niet echt een reactie op de house denken we. Eerder op het systematische van de beat van de jaren '90. Er zijn veel te veel stijlen geweest de laatste jaren: drum'n'bass, triphop, homohouse... Daardoor werden er teveel nummers gemaakt volgens hetzelfde recept. Na een tijdje klinkt dat allemaal hetzelfde. Miles Davis en Prince zijn onder te brengen bij de grootste muzikanten van de geschiedenis. Geen enkel van hun albums lijkt op het vorige. Soms maken ze downtempo, soms gaat het snel... zelfs de techniek verandert voortdurend. Dat is een heel goeie approach, die tegenwoordig jammer genoeg vaak vergeten wordt. Alsof het enige doel van veel artiesten is functionele nummers te brengen voor de clubs.

Over functionele nummers gesproken: zo hebben jullie er toch ook een paar op Gomma!
O ja, veel zelfs. En die draaien we dan ook voortdurend in onze sets. Maar een album is heel iets anders. Daar moet muziek op staan, geen functionele beats.

Kijk je niet gauw neer op easy dingen eens je bezig bent met het complexere werk?
Als we 's morgens opstaan of bij een etentje met onze vriendinnetjes hebben we niet per se zin in een mix van Richie Hawtin. Die kerel is waarschijnlijk de beste dj ter wereld, maar daarmee wakker worden, er is waar-schijnlijk niets vervelender. En als je uitgaat heb je ook geen zin in de Kings Of Convenience, dat is dan weer eerder iets voor 's morgens. Van die lui die maar naar één genre luisteren, wat zijn dat voor nerds zeg. Dat is zoiets als de hele dag voor een schilderij van Picasso zitten en dan zeggen dat je van kunst houdt. Ik bedoel... Rembrandt is er ook nog hé!

...en slechte strips?
(lacht) Natuurlijk. Trash is net zo belangrijk als kwaliteit. Als je je er maar niet op vastpint. Dat is nu eenmaal het probleem van de elektronische muziek. Geen dynamisme, geen open-mindedness. Dat wereldje is veel te gesloten.

Jullie zijn er blijkbaar trots op dat jullie van München zijn. Steekt dat steeds maar bewieroken van Berlijn jullie tegen?
Helemaal niet. Dat kan ons worst wezen. München en Berlijn zijn allebei belangrijk voor de Duitse muziek. Natuurlijk is het waar dat veel mensen vergeten dat Dj Hell en Chicks On Speed, die zowat de boegbeelden zijn geworden van de Berlijnse scene, eigenlijk afkomstig zijn van München! München is een leuke stad. Er gebeurt vanalles op muzikaal gebied. Dat is al zo sinds de tijd van Carl Orff en zijn 'Carmina Burana', en dan hebben we het over 1920...

Ja, en natuurlijk Giorgio Morroder!
Ach ja, GI-OR-GIO (schateren het uit)!

Lees ook

CD review "Gommagang 4", Augustus 2007
CD review "Aperitivo", September 2004

INTERVIEWS

Interview >Interview Silo - Toon Janssens

Twee weken geleden vulden we onze hoofden met de warme, opzwepende klanken van Booka Shade. Ieder die het aanbelangt, is ondertussen op de hoogte van het feit dat de Silo sluit ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia