Andrew Weatherall
posted Vrijdag 04.03.2005

De tieners onder jullie kennen 'm zeker van 'Fabric 19' waarop hij een uitstekende mix ten gehore brengt en van 'From The Double Gone Chapel', het jongste album van de Two Lone Swordsmen waarop hun celebrale electro baan heeft moeten ruimen voor punk en loeiende gitaren. De iets oudere Out-Soonlezers hebben waarschijnlijk een pak werk uit de nineties van 'm in de kast staan. De man maakte inderdaad massa's maxi's onder allerhande pseudoniemen, waarvan het bekendste Sabres Of Paradise is. En de absolute veteranen weten dat hij indertijd ook baanbrekend werk heeft verricht. Weatherhall was immers de eerste die het aandurfde indierock en acidhouse te mengen op de ondertussen als klassiekers beschouwde remixen van My Bloody Valentine ('Soon') en Primal Scream ('Loaded'). Een gesprek met een levende legende.

Andy, vergeet voor één keer dat je een schuchtere jongen bent en zeg ons hoe het voelt om deel te hebben uitgemaakt of nog te maken van zoveel belangrijke stromingen in de Britse muziekscène de laatste vijftien jaar: postpunk, acidhouse, Madchester, Heavenly Social, techno en electro, Fabric...
(lacht) Oké, weg met de bescheidenheid. Ik vind het natuurlijk een erg leuke gedachte dat ik op een of andere manier mee de geschiedenis van de muziek zou geschreven hebben. Want dat is altijd mijn droom geweest. Als jongen was ik bezeten van glamour en glitter, van die ongelooflijke pakken van Bowie en The Clash en het effect dat ze hadden op hun fans. Uiteindelijk ben ik nooit een echte ster geworden, maar daar ben ik helemaal niet gefrustreerd over. Ik doe mijn eigen ding en daar voel ik mij goed bij.

Sabres Of Paradise on Two Lone Swordsmen mogen dan altijd in de underground gebleven zijn, sommige van je remixen voor Primal Scream of de Happy Mondays hebben aardig wat succes gekend. Niet alleen commercieel maar zelfs sociaal.
Ja, ik ben een geluksvogel. Ik was vaak 'the right man at the right place'. Er waren zo van die momenten
waarop ik meer aandacht kreeg dan anderen. Maar succes is te verstrooiend. Door megasuccessen vervreemd je van de wereld van de studio's en je fans, en dat interesseert me niet. Ik zou nooit platen kunnen maken die in het majorcircuit verkocht zouden moeten worden. Trouwens, de eerste die me zegt wat ik moet doen of laten kan er op rekenen dat ik zijn bureau kort en klein sla. Ik kan niet werken voor systemen die me niet liggen. Daar word ik keidepressief van. Ik zeg niet dat ik commercieel instinct niet kan appreciëren. Om mijn undergroundproducties te financieren maak ik ook af en toe mainstreamremixen. Dat is gewoon leuk en helemaal niet stresserend. Ik krijg geld om artiesten te betalen waar ik verantwoordelijk over ben. Ik heb een heel pak dingen onder pseudoniemen gemaakt, vaak erg vertrouwelijk, maar ook meer toegankelijke platen die weerklank vonden bij een breder publiek.

Je sticht graag verwarring. Two Lone Swordsmen stond bekend om kille en celebrale electro. Tot aan het jongste album toch, dat eerder doet denken aan Joy Division en The Cure.
Als je begint te denken aan voor wie je nu precies muziek maakt kan je 't vergeten, dan valt alles aan duigen. Samen met Keith (nvdr: Tenniswood, alias Radioactive Man, van TLS), denk ik vaak na over de technische aspecten van onze platen. Maar componeren moet spontaan gebeuren en het product ervan moet dicht bij je eigen smaak liggen. We zijn niet bezig met de manier waarop we overkomen, wat er van ons verwacht wordt. Enkele jaren geleden werd Keith bijvoorbeeld gevraagd om een dubset te programmeren. Hij had daar heel erg veel zin in. Tot hij tot de conclusie kwam dat al zijn dubplaten al enkele jaren oud waren en dat hij helemaal niet hield van de nieuwe ontwikkelingen in het genre. We zijn dan maar met onze eigen dubfabriek begonnen. Met Two Lone Swordsmen is het precies hetzelfde. Wij maken songs met gitaren omdat we momenteel zin hebben om daar naar te luisteren.

Daar is tegenwoordig wel een overvloed aan. Kijk maar naar het succes van groepen als The Liars, de DFA-producties, enzovoort.
De bands die je citeert zijn allemaal uitstekend. Maar toch voelen we ons helemaal niet met hen verwant. Wat ze doen is erg voor de hand liggend, vind ik. Er zijn teveel groepen voor het ogenblik – ik ga geen namen noemen – waar jongens achter zitten die gewoon zoeken naar de beste manier om die goeie ouwe Gang Of 4 te kopiëren. Wat zo geniaal was aan de Happy Mondays is dat niemand van hen ooit geluisterd had naar Can, terwijl ze daar muzikaal gezien toch heel dicht bij stonden. Ze hadden zelfs een nummer dat 'Hallelujah' heet zeg! Net zoals 'Halleluwah' van Can. Het is bijna dezelfde ritmiek bovendien. Ze wisten daar niks van. Daar hou ik echt van: die frisheid, dat enthousiasme.

Je bent obsessief met outfits bezig: je eigen look en die van de artiesten die je geïnspireerd hebben. Wat denk je van de steeds groter wordende invloed van de fashionwereld op de muziek?
Ik vind dat een erg negatieve evolutie. Als de mode mensen omvormt tot personages die niks meer te maken hebben met wie ze in werkelijkheid zijn of als ze voor sommigen belangrijker wordt dan politiek dan vind ik dat totaal kut. Ik ben geobsedeerd door stijl, niet door mode. Iemand die zich heel traditioneel kleedt kan veel meer persoonlijkheid hebben dan een gast in een fonkelnieuw T-shirt van de Ramones. Je rock-'n-roll kleden is al te gemakkelijk geworden. Je loopt gewoon even langs de winkels in eender welke hoofdstraat van eender welke stad en je komt buiten gekleed als Johnny Thunders of Nancy Spungeon. 'It sucks.'

Lees ook

CD review "Sci-Fi-Lo-Fi", November 2007
CD review "Fabric 19", Januari 2005

INTERVIEWS

Interview >Interview Traversable Wormhole

Enige tijd geleden nam ik een interview af met Traversable Wormhole, voor sommige lezers misschien beter bekend als Adam X. De antwoorden op m'n vragen bleven lang stof vergaren in m'n mailbox, maar hier zijn ze dan ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia