Fischerspooner
posted Donderdag 17.03.2005

Warren Fischer en Casey Spooner deden al regelmatig lives in Berlijn, Barcelona en Londen. vier jaar geleden braken ze door tijdens de piek van de tidal wave van de electroclash met 'Emerge', de single uit hun gelijknamige debuutalbum op Deejay Gigolo. Artiesten als Dave Clarke, Terranova en Dexter maakten meteen hun eigen versie van deze eerste hit van Fischerspooner en ze werden onmiddellijk vergeleken met Soft Cell et The Human League! Vandaag is het duo geëvolueerd, en ondanks de heel eighties klinkende single die eruit getrokken werd is hun nieuwe album 'Just Let Go' een eerbetoon aan alle rockstandards uit de jaren 60 en 70.

Hoe kijk je vandaag terug op die electroclash-wave? Werden jullie gewoon meegesleept door het modefenomeen van die periode of hebben jullie die echt heel intens beleefd?
Warren Fisher: Die beweging heeft niet echt veel veranderd aan ons werk, noch aan onze manier van werken. Je krijgt tegenwoordig snel een etiket opgeplakt zonder dat je echt weet waarom. Als muzikant moet je je neerleggen bij de interpretatie van het publiek. Wat elektroclash betreft is dat echter allemaal geen probleem. We hebben niet alleen een nieuw publiek bereikt, maar we vonden die 'fuck off'-toestanden nog leuk ook (lacht). Je nergens iets van aantrekken weet je wel, en alleen maar doen waar je zin in hebt. Het was echt een leuke tijd. Je had Tiga, Peaches, DJ Hell, The Hacker... Mensen over de hele planeet pikten het idee op en begonnen hetzelfde soort muziek te maken. Het was heus wel heel wat meer dan een modegril.

Heeft die mode deuren voor jullie geopend in Europa?
Die waren allang open. We moesten ze niet meer open-stampen (lacht)! We hadden al gespeeld op festivals in Berlijn, Londen en Spanje. Misschien heeft de beweging er wel voor gezorgd dat we anders bekeken werden. Minder serieus. Want aan het begin van Fischerspooner wilden we gewoon iets geks doen, met veel humor, iets poppy, bijna grotesk.

Hoe zie je zelf de link tussen dat punkkantje en electro?
Wel het was net een tijd dat materiaal, computers, synthesizers en samples niet zo duur waren en je toch geen muzikanten met instrumenten meer nodig had. Je kon er zo invliegen en je show gewoon opbouwen met dingen die je in huis had. We hadden zoiets van: 'Fuck it, we doen het gewoon allemaal zelf!'

De single 'Just Let Go', getrokken uit je nieuwe album, legt de link met die tijd. Maar 'Odyssey' is dan weer heel anders. Waarom die terugkeer naar de rock? Jullie lijken wel beïnvloed door Pink Floyd of The Beatles!
We wilden een 'klassiek' album maken, iets blijvends. We zijn ons dus gaan interesseren voor de grote rockers van de laatste veertig jaar. Door bij een major te tekenen kregen we ook meer financiële armslag, wat betekent meer materiaal en dus ambitieuzere projecten. We hebben gewerkt met muzikanten, vooral gitaristen, waar we de studio mee introkken voor sessies die we dan opnamen. Het was een soort van 'virtuele' band.

Wat betekent voor jou die periode van de sixties en seventies? Een manier om muzikaal uit die eeuwige jaren tachtig te geraken?
Raar maar waar: de eerste keer dat ik de studio introk om aan het album te beginnen had ik een datum in mijn hoofd: 1968. Ik heb me daarop geconcentreerd en begon terug te denken aan de muziek waar we als kinderen op de radio naar luisterden. Toen kwam me nog iets anders voor de geest: de romantische periode. Weet je, zijn twee intuïtieve boys. Emotie is soms belangrijker dan logica voor ons. We zijn ook allebei gek op surrealistische toestanden. En we hebben een grenzeloze bewondering voor de rockhelden uit het verleden, die gewoon hun eigen weg gingen zonder zich ergens om te bekommeren. Jimi Hendrix, Jim Morrison... pure romantiek is dat. Ik wou dat hun ideeën doordrongen in het album, die emotie en warmte, zonder dat het daarom een conceptalbum zou worden.

Ben je beledigd als ik zeg dat je beter zou passen in Berlijn of bij ons met je muziek dan in Amerika? Hebben jullie je succes niet vooral te danken aan het Europese publiek?
Ik ben echt weg van New York. Die stad is ook niet echt Amerika voor mij. Het is een echt Mekka voor de muziek. Ok, de media lijken nergens op, maar als je in de States toert merk je toch dat er een behoorlijke underground-scene is. Ze opereren vooral via internet. Je komt bijvoorbeeld aan in een provinciestadje en er blijken vijfhonderd mensen te zijn die je nummers kennen. Als je dat optelt kom je algauw tot de conclusie dat de markt in Amerika heel wat groter is dan in Europa. Maar ik hou het er liever op dat er een internationaal publiek bestaat voor onze muziek. Na een bezoek aan Brazilië trekken we dan ook naar Japan.

Lees ook

Vinyl review "L.A.Song", April 2003

INTERVIEWS

Interview >Interview Traversable Wormhole

Enige tijd geleden nam ik een interview af met Traversable Wormhole, voor sommige lezers misschien beter bekend als Adam X. De antwoorden op m'n vragen bleven lang stof vergaren in m'n mailbox, maar hier zijn ze dan ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia