Timo Maas
posted Woensdag 27.07.2005

Sommigen onder jullie zullen de cd's van Timo Maas bij de eerste luisterbeurt tamelijk pop en commercieel vinden. Maar als je je goed concentreert, hoor je hoe hard en goed het Maas-team (dat zijn Timo en zijn broer Martin) wel werkt. De Duitsers maakten dan ook al tal van remixen voor onder andere Garbage, Placebo en Fatboy Slim. Die vind je allemaal terug op hun album 'Music for the Maases 2' uit 2003. Een jaar daarvoor was 'Loud' verschenen, met daarop het buitengewone 'Help Me' gezongen door Kelis... Vandaag werkt Timo Maas met 'Pictures' een nieuw hoofdstuk af van zijn vreemde dance-musicuniversum, dat hij mengt met breakbeats, techno, rock, r'n'b en zware bassen. We komen er onder andere Brian Moloko van Placebo, Neneh Cherry en natuurlijk diva Kelis tegen.

Op de redactie waren we destijds echt gek op 'Help Me'. Vooral de remix van Deep Dish draaiden we grijs. Die stem van Kelis is dan ook echt prachtig. Op dit nieuwe album heb je weer met haar gewerkt, voor het nummer '4 Ur Ears'. Waarom is er zo'n alchimie tussen jullie?
Timo Maas: Wat mij betreft is dat simpel. Als ik een vrouwelijke stem uit de r'n'b of hiphop wil die echt de moeite loont kom ik onvermijdelijk bij Kelis uit. Ze is jong en geniaal. Het is ook bijzonder leuk om een stem te halen uit een muziekvorm die de onze niet is en ze onder te brengen in onze producties. Ik denk dat ze zelf ook best tevreden was met 'Help Me' en dat ze ons daarom weer ter hulp is geschoten.

Hoe zijn jullie tewerk gegaan voor '4 Ur Ears'?
Ondanks haar vele werk heeft ze de tijd genomen om ons op te zoeken in New York, nadat ze de definitieve track aankreeg. Ze is spontaan en snel. Net zoals voor 'Help Me', drie jaar eerder, sloeg ze direct aan het zingen nadat ze een sterk ruikende sigaret had gerold. In twee keer was het ingeblikt. Soulful, funky en dirty! Als ze in bed ook zo is, ben ik jaloers op haar man Nas (lacht)!

Het nummer 'Chevy' van jullie laatste album klinkt een beetje als een soundtrack voor een spionagefilm. Net zoals 'Help Me' recht uit een sciencefictionprent leek te komen. Werk je met filmmuziek?
Ik luister echt naar allerlei dingen: The Roots, The Neptunes, popmuziek... Als het maar geen Céline Dion is! Ik bezit meer dan 25 000 platen en cd's. En daar zitten zowel soundtracks tussen van ouwe scifi uit de jaren vijftig als jazz. Mijn volgende challenge is trouwens het verwerken van jazz in mijn muziek. 'Big Chevy' heeft inderdaad een Bond-kantje, maar er zitten geen samples in. Ik heb dat nummer trouwens opgestuurd voor de volgende James Bond-film, we zullen wel zien (lacht).

Je werkt echt als een popartiest: verzorgde melodieën, tot in de puntjes uitgewerkte vocals en instrumenten. Zit je er zelf mee in als popproducer beschouwd te worden? Je stuff is nu eenmaal heel toegankelijk, zonder daarom cheesy te klinken.
Natuurlijk. Dit album zit vol met echte songs. Het zijn niet gewoon tracks, zoals je in de elektroni-sche muziek zegt. Ik heb heel veel instrumenten gebruikt, vooral gitaar, bas en keyboards. Dat is Martins job, die kan daar allemaal op spelen. Ik kruip zelf achter de draaitafels en zorg voor de ideeën (lacht). Maar de melodieën komen vooral uit de gitaarsessies met Martin en de vrienden.

Is het dankzij je ontmoeting met het genie, Martin genaamd, na je trancefase, dat het Timo Maas-project echt van de grond gekomen is?
Ik heb Martin ontmoet in 1995, precies tien jaar geleden. Ik maakte toen meer 'hypnotische dancefoormuziek', als je begrijpt wat ik bedoel (grinnikt). Met een jongen die nu al vier jaar weg is, Andy en ik hebben we Timo Maas opgericht, met de bedoeling een nieuwe richting in te slaan met dance.

Als we de pers mogen geloven ben je niet meteen trots op je eerste trancealbum 'Final Excess' uit 1995. Dat was net voor je van richting veranderde. Wij herinneren ons nog perfect het indrukwekkende 'Ubik', uit je Paul Van Dyk-periode.
Eerst en vooral is trance een houding die je kan aannemen voor alle goeie muziek. Het is een gevoel, een sensatie. Later is het de naam geworden van een hele slechte muziekstijl. Wat ik gedaan heb was tamelijk trippy en makkelijk, ja, maar je kan dat niet vergelijken met wat tegenwoordig voor trance doorgaat. Ik voelde me slecht bij die muziek en heb andere gelegenheden aangegrepen, zonder dat je kan spreken van voorbedachte rade.

Om terug te komen op de r'n'b: denk je niet dat deze muziek, die niet echt geapprecieerd wordt door house- en technofans, de elektronische muziek op haar kop gezet heeft, terwijl ze toch erg commercieel was. Door trance heeft de dance toch nieuwe wegen ingeslagen?
Toch wel, ja. Vanaf de eerste albums van Mary J Blige, Kelis, The Neptunes, hebben we aangevoeld dat er iets aan het veranderen was, zelfs voor de underground. Om van Missy Elliot nog maar te zwijgen. Maar ik ben ook beïnvloed door de Engelsen van Orbital (nvdr, dat is het dus, die stijl tussen song en dancefloor), Leftfield en vooral Unkle. Het album 'Never Never Land' van James Lavelle is een goed voorbeeld, dat heeft echt grenzen verlegd.

'Pictures' out now on Warner
Timo Maas plays 19/08 at Pukkelpop

Lees ook

CD review "Pictures", Juni 2005
Vinyl review "To Get Down", Maart 2002

INTERVIEWS

Interview >Henk Vandepapeliere - Zanna The Maze Connection Remix

Er is een nieuwe wind in muziekland en Nightcode is trots om dit als eerste te kunnen aankondigen ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia