Depeche Mode
posted Donderdag 15.12.2005

Elf albums in vijfentwintig jaar carrière, ontelbare singles, remixes van de grootste namen uit het genre... Inderdaad, we hebben het over Depeche Mode, want deze pioniers van de new wave zijn zeker even belangrijk geweest voor de elektronische muziek als pakweg Kraftwerk of de grote namen uit Detroit.


Vandaag ziet de toekomst van Depeche Mode er misschien niet echt rooskleurig uit. Gahan, Gore en Fletcher
lijken meer met hun solocarrière bezig dan met hun formatie, ze ruziën voortdurend en de geruchten over een nakende split worden steeds hardnekkiger. Het nieuwe album van het drietal, 'Playing the Angel' refereert naar de glorietijd van de band in het begin van de jaren tachtig, toen DM het schoolvoorbeeld was van een gothic groep die het gemaakt had en ze de 'death disco' uitvonden. De consecratie kwam er in 1990 met het album 'Violator'. 'Personal Jesus', 'Enjoy the Silence' en 'Policy of Truth' waren stuk voor stuk wereldhits.
'Playing the Angel' werd door Gore en Gahan gemaakt met de oude machines die vandaag cultstatus verworven hebben. Ze componeerden respectievelijk tien en twee titels van het album en bewijzen met die twaalf nummers dat ze nog steeds in staat zijn hun persoonlijke tegenstellingen aan de kant te schuiven en hun krachten te bundelen voor een creatief elan dat zijn gelijke niet heeft. Het lijdt geen twijfel, deze jongens kunnen mee met hun tijd. Hun plaat verschijnt dan ook op Mute Records, het label van Daniel Miller, een stal waarvan ook grote namen als Goldfrapp, Moby, Jon Spencer Blues Explosion en Nick Cave deel uitmaken.
Amper een jaar geleden bracht het collectief nog een koffertje op de markt met remixen van hun nummers van 1981 tot 2004 door grootheden als Dave Clarke, Air, François K en DJ Shadow. Ter gelegen-heid van dit nieuwe opus ontfermden Sasha, Misc. en Michael Mayer zich over 'Precious', de eerste single van het album. Stel je eens voor: Dave Gahan eindelijk van de drugs af, Martin Gore niet langer voortdurend in scheidingen verwikkeld en Fletcher die met Client (een groep die op zijn label getekend heeft) eindelijk zijn vroegere sereniteit terugvindt. En wij die hen enkele vragen mochten stellen.

Hebben jullie vooraleer de studio in te duiken eerst gebrainstormd over waar dit album over moest gaan of teruggegrepen naar jullie vroegere manier van componeren?
Andy Fletcher: Weet je, Depeche Mode is nooit een groep geweest die nadacht vooraleer zich in de studio te wagen. Wij moeten het meer van een organische approach hebben. Als ik het album nu terughoor besef ik dat de sound er stond na ongeveer twee weken studiowerk. Het album kreeg pas echt vorm toen we afstand namen van de digitale sound van onze twee vorige albums en we resoluut gingen voor analoge synthesizers. Het was helemaal geen bewuste keuze trouwens, we kwamen daar vanzelf uit.

Jullie hebben Ben Hillier van Blur gevraagd om jullie plaat te producen. Welke rol had hij in de studio tijdens de opnamesessies?
Martin Gore: Ik geef toe dat we eerst de kat uit de boom hebben gekeken wat Ben Hiller betreft. Hij was ons aangeraden door Daniel (Miller) en nog twee andere producers. Je kan een producer niet beoordelen op wat hij daarvoor gedaan heeft. Elke band is uniek. Wat ons bij hem het meest getroffen heeft is hoe hij zich inleefde in de elektronica. Nochtans hadden de bands waarvoor hij eerder had gewerkt een heel andere achtergrond. Ben is onmiddellijk op die analoge synths gesprongen. Hij bracht zelfs nieuwe keyboards mee. Hij heeft het album helemaal in de goeie richting geduwd.

Het was ook de eerste keer dat Dave Gahan de leiding nam over sommige nummers. Hoe is dat gekomen?
Dave Gahan: We zijn tot een soort van opnamemodel gekomen. Wat we ook doen, het klinkt altijd als Depeche Mode als het af is. Martin had ook andere songs, maar door met Ben te praten kwamen we tot de conclusie dat de mijne coheren-ter waren met het album. Ik ben blij dat ik mijn steentje heb kunnen bijdragen aan die nummers. Soms stel je je vragen en voel je de drang om die vragen te vertalen in lyrics en muziek. Dat is wat me overkomen is.

Martin, denk je dat je je eigen grenzen als componist hebt verlegd?
Martin Gore: Dat kan ik op dit moment niet echt zeggen. Ik ben blij met de muziek die we sinds 1986 hebben gemaakt. Meestal wordt 'Violator' ons topalbum genoemd, maar zelf hou ik meer van 'Ultra' en 'Exciter'. Ik hoop dat 'Playing the Angel' de erkenning krijgt die deze plaat verdient.

Waar komt die titel trouwens vandaan?
Martin Gore: Er staan ongeveer vier songs op het album die iets te maken hebben met 'de Engel' of 'de engelen'. 'Playing the Angel' is een zinnetje uit de song 'The Darkest Star'. Dat thema van die engelen was er ineens. Zomaar.

Jullie beginnen aan een gigantische tournee. Wat verwacht je daar zoal van?
Dave Gahan: Mijn hele leven is een tournee! Ik ben voortdurend op de baan. Elke morgen als ik opsta, herinner ik me de vorige avond. Het gezicht van de mensen, mijn gevoelens daarbij... Ik wil het beste van mezelf geven zolang het nog kan. Ik wil nog huilen op de planken en die nieuwe songs tot leven brengen.

'Playing the Angel' out now on MUTE/EMI

Lees ook

Vinyl review "Precious - Remix", November 2005
CD review "Remixes '81-'04", December 2004

INTERVIEWS

Interview >Interview Quincy from Soul Phonic

Op Zaterdagnacht 28 Mei '11 zouden er wel eens meerdere lichte aardschokken geregistreerd kunnen worden in het centrum van Gent, met als epicentrum de dansvloer van partyplace "Charlatan" ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia