[T]ékël
posted Donderdag 22.06.2006

Voor het ogenblik gaat de naam [T]ékël in dancekringen over alle tongen. Het is een echte muzikale meteoriet die de electro- en mnmlscene in één klap veroverd heeft. Nadat ze een hele reeks maxi's uitbrachten gemixt door de grootste dj's van dit tijdperk (Richie Hawtin, Tiga, Smagghe, etc), waren de ogen van de hele dancewereld op hen gericht en lag er maar één vraag op de lippen van alle gespecialiseerde journalisten: wanneer komt dat album er nu eigenlijk. Vandaag is het er eindelijk: het talent van Loïc le Guillou en Julien Briffaz werd eindelijk op een klein zilveren schijfje gevat. Dat het bijzonder eclectisch is zal niemand verwonderen, want beide heren komen uit het rockcircuit en ontdekten de voordelen van machines pas toen de muzikanten van hun eerste groep (Ekel!) er de brui aan gaven. Rock, new wave, techno, mnml en electro, allemaal naadloos vermengd tot een groot geheel.

Had je je aan zo'n groot succes met [T]ékël verwacht? Of overvalt het jullie allemaal een beetje?
Loïc Le Guillou: Ik verwachtte mij daar helemaal niet aan. Dat de grootste dj's zomaar onze platen begonnen te spelen, dat vond ik echt verbijsterend. We zijn eigenlijk een beetje toevallig in het electrowereldje beland: Julien is eigenlijk drummer en ik speel al sinds mijn twaalfde gitaar. Een jaar of tien geleden kwamen we bij elkaar om een rockformatie te vormen die we Ekel noemden, naar het beruchte kraaienduo Ekel en Jekel. Toen de muzikanten uit de groep vertrokken hebben we ze vervangen door een reeks machines waar we geen blijf mee wisten. Julien heeft toen zijn BRIF-label gesticht en is into electro gegaan. Toen hij stopte als labelmanager zijn we begonnen met [T]ékël, met de bedoeling ons eens goed te laten gaan vanuit onze eclectische background.

[T]ékël heeft dus geen uitstaans met een zo'n twee honden lange en een halve hond hoge beest met Louis XV-poten?
Helemaal niet. Het is gewoon de naam van onze vorige band met een T voor. In het Duits betekent 'tekel' eingenlijk degoutant. Een Duits tijdschrift rangschikte ons onlangs bij de groepen met onmogelijke namen.

Laat ons het nog eens over jullie background hebben. Jullie mengen alle mogelijke stijlen door jullie album en toch blijft het op één of andere manier coherent.
Julien is dertig, ik zesendertig. We hebben de grote periode van de rock meegemaakt, de keyboards van de eighties, het begin van de hiphop, de afro-amerikaanse muziek. We houden zelfs van klassiek. Maar ik kan onmogelijk uitleggen hoe we nu precies de goeie mix tot stand hebben gebracht.

Er zit dus niet echt een idee achter.
Nee hoor. We stellen ons geen vragen. We lopen maar wat te grappen, we lanceren een paar ideetjes en we duiken de studio in. We zijn waarschijnlijk heel wat minder beredeneerd dan de doorsnee producer. Misschien komt dat omdat we niet uit de electrowereld stammen en we er dus geen benul van hebben of we onder de invloed staan van één of andere artiest.

Dat dilettantisme en dat naïeve kantje doet jullie muziek in ieder geval heel fris klinken.
Misschien. Daar moet het publiek over oordelen.

Vreemd genoeg klinkt het niet echt Frans.
Gek dat je dat zegt want de media hebben het vaak over de 'nieuwe Franse elektronische scene' als ze ons in de picture zetten. Maar ik voel me meteen ook een pak geruster als je dat zegt, want wij vinden ook niet dat we Frans klinken. Een zoveelste 'French Touch'-plaat lanceren zou bovendien een beetje van het goede teveel zijn denk ik. Zoiets is gevaarlijk want dan heb je meteen een aantal kerels die je proberen te imiteren en verzuip je de markt.

Natuurlijk kijkt iedereen nu uit naar jullie tweede album. Is dat niet behoorlijk stresserend? En hebben jullie echt lak aan wat er over jullie geschreven wordt?
Het is onmogelijk om niet te horen wat er over ons gezegd wordt. Met het eerste album hebben we grote risico's genomen, denkend dat het ook meteen het laatste kon zijn. We zijn dus volkomen bereid ons opnieuw in vraag te stellen voor het tweede luik en louter op onze intuïtie af te gaan. We hebben er zelfs al over gedacht om een garagerockband op te richten (lacht)!

Jullie hebben een enorm aantal clubs afgeschuimd met jullie live, vooral in Frankrijk en in Duitsland. Voelen jullie je ook een beetje dj?
Ik ben totaal niet in staat om twee platen achter elkaar te mixen, Julien kan dat beter. Maar met alle respect voor de dj-stiel, we voelen ons eerst en vooral muzikant. We proberen zelfs de elektronische muziek uit de discotheken te krijgen. Wat wij doen is ook geschikt om in de vooravond naar te luisteren tijdens een gewoon concert.

We praten met je aan de telefoon, op je kantoor in de communicatiefirma waar je werkt. Valt dat goed te combineren met je artiestenleven?
We hebben een jaar gedaan over het album. We kwamen drie of vier keer samen per week, na het werk. En er waren natuurlijk ook de vakanties. Julien heeft bovendien zijn eigen studio waar hij ook met ander bands werkt. Hij blijft in het milieu. De revolutie die de elektronische muziek heeft teweeggebracht is te danken aan het feit dat je gewoon thuis kan werken tegen een lage kostprijs en voor de rest gewoon je job kan houden.

Dus jullie hebben eigenlijk geen beroep gedaan op het Parijse milieu voor jullie album?
We wilden een nummer maken met Chloé, maar dat bleek niet mogelijk. We hebben wel nog een project (buiten wat we doen met Cosmo Vitelli) dat we 'Place aux dames' noemen: daar producen we wel met Jennifer en Chloé. Maar we staan ook open voor heel andere dingen met muzikanten die geen uitstaans hebben met de elektronische scene. Zonder ons te beperken tot feauturing. We zouden hen ook kunnen producen.

'[T]ékël' out now on Initial Cuts/Bang

INTERVIEWS

Interview >Interview Quincy from Soul Phonic

Op Zaterdagnacht 28 Mei '11 zouden er wel eens meerdere lichte aardschokken geregistreerd kunnen worden in het centrum van Gent, met als epicentrum de dansvloer van partyplace "Charlatan" ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia