Trentemoller
posted Donderdag 05.10.2006

Na een reeks ophefmakende remixen en maxi's gooit Anders Trentemøller wederom de knuppel in het hoenderhok met zijn eerste album op Poker Flat, het label van Steve Bug. Titel: 'The Last Resort'. Hoe verbazend het ook moge klinken, de plaat is een echte emotionele ontlading. Dertien verleidelijke melancholische downtemponummers, suave en honingzoet. Wanneer de Deen zegt dat hij in de elektronica terecht is gekomen door te luisteren naar Massive Attack geloven we hem onmiddellijk op zijn woord.

Hoe ben je in de elektronische muziek terecht-gekomen?
Een tiental jaar geleden speelde ik nog in verschillende rockgroepen. Toen ik op vakantie was in Londen kwam ik in clubs terecht waar hiphop en drum'n'bass gedraaid werden. Ik was erg onder de indruk van de energie die die muziek uitstraalde. Ik had nog nooit zoiets gehoord. Toen ik terug in Denemarken was heb ik meteen een sampler gekocht en ben ik begonnen met het componeren van elektronische muziek met rockinvloeden.

In Scandinavië bestond er toen nochtans al een belangrijke elektronische scene. Ik denk onder andere aan de Globe Studio in Zweden waar toen onder andere Adam Beyer, Cari Lekebush, Thomas Krome en Jesper Dahlback hun beginperiode beleefden...
Het kan misschien weird lijken nu maar ik kende die mensen toen helemaal niet. Ik kwam uit de rockwereld en ontdekte triphop met Massive Attack, Portishead en al die andere bands uit Bristol. Toen Daft Punk met hun eerste album op de proppen kwam was dit opnieuw een grote bron van inspiratie voor mij.

Je album 'Last Resort' is een uiterst melancholische downtempoplaat. Heel persoonlijk en helemaal iets anders dan de dancefloorkillers waar je voor bekend staat. Best wel gewaagd, niet?
Ik heb de laatste tijd heel veel dancefloorstuff gemaakt maar eigenlijk heb ik altijd al heel verschillende dingen geproduceerd. Toen Poker Flat me vroeg om een album te maken heb ik begrepen dat ik zo een forum aangeboden kreeg om een ander facet van mijn persoonlijkheid te tonen. Ik had al lang zin om het publiek mee te nemen op een emotionele muziektrip. 'The Last Resort' was echt een kans die ik met beide handen heb gegrepen.

Als we naar 'The Last Resort' luisteren stellen we ons voor dat je zin had om eens iets anders te doen dan altijd maar dancefloorlives. Was het escapisme?
Je slaat de nagel op de kop. Als je aan het toeren bent speel je verschillende keren per week dezelfde live. Er komt een ogenblik dat je echt wel eens iets anders wil. Ik maak al sinds lange tijd ook zachte, suave muziek en ik heb daarnaar teruggegrepen toen de routine mij allemaal een beetje teveel werd. Zo is 'The Last Resort' ontstaan. De meeste van de nummers heb ik gemaakt in mijn hotelkamer, met als enig materiaal mijn laptop en een paar speakers.

Wie op zoek is naar dancefloorkillers zal alvast niet teleurgesteld zijn want er zit ook een bonus-cd bij met een compilatie van je succesvolle maxi's zoals 'Polar Shift', 'Sunstroke'...
Er stonden twee vocale nummers op het album die ik niet helemaal vond kloppen met de rest van de plaat. Ik heb toen aan Poker Flat gevraagd of ik er geen bonus-cd mocht aan toevoegen met alleen die twee nummers. Bij het label vonden ze dat een goed idee en stelden ze voor er ook de singles die ik had uitgebracht op het label eraan toe te voegen. Maar ik beklemtoon hierbij nog eens dat deze tweede schijf niets te maken heeft met de dertien nummers van het album. Het is helemaal niet dezelfde vibe, de drive is totaal anders.

Zit er ook een merkbaar verschil in de manier van componeren?
Absoluut. Voor een dansnummer ga ik helemaal anders te werk. Ik heb een palet met basslines, de opbouw volgt altijd een bepaald stramien... Voor dit album heb ik alle regels overboord gegooid. Ik wou me vooral niet beperken door zestien maten + een break + een nieuwe bassline aan te houden. Als ik erop terugblik zeg ik tegen mezelf dat 'The Last Resort' eigenlijk echt wel een egoïstische plaat is (lacht).

Je hebt ook furore gemaakt met donderende remixen van Royksopp en The Knife. Hou je ervan om ideeën van anderen met de jouwe te vermengen?
Eerlijk gezegd is remixen voor mij eerder een manier om naam te maken. Ik krijg grote sommen geld aangeboden om remixen te maken maar ik word een beetje bang om in een rondje te blijven draaien dus ik ga dat een beetje afbouwen. Ik ben wel voor de eerste keer zelf geremixt. De eerste single van het album 'Always Something Better' werd door Matthew Herbert door de molen gehaald. Dat vind ik echt opwindend.

Om naam te maken zeg je. Ik herinner me nog dat Jesper Dahlback ooit zei dat je in Scandinavië van elke deur die wordt geopend moet profiteren want dat het een afgelegen gebied is dat maar zelden in de focus staat.
Dat is zeker waar en daar heb ik ook onder geleden. Toen ik mijn muziek in Duitsland liet beluisteren bijvoorbeeld. Iedereen vond het super, alsof het om iets heel nieuws ging, terwijl ik tenslotte al heel mijn leven hetzelfde soort dance produceer. Vandaag beginnen er eindelijk Deense labels het licht te zien. Het begint te gebeuren bij ons! Vroeger moest je verplicht langs Londen of Duitsland passeren.

'The Last Resort' out now on Pokerflat/News

Lees ook

CD review "The Trentemoller Chronicles", November 2007
CD review "The Last Resort", Oktober 2006
Vinyl review "Always Something Better", Oktober 2006

INTERVIEWS

Interview >Henk Vandepapeliere - Zanna The Maze Connection Remix

Er is een nieuwe wind in muziekland en Nightcode is trots om dit als eerste te kunnen aankondigen ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia