Alex Gopher
posted Donderdag 15.03.2007

De naam Alex Gopher zal altijd onlosmakelijk verbonden blijven met de 'French Touch' van de jaren negentig. Toch had Alexis Latrobe ook al een leven voor deze muzikale en mediatieke maalstroom. Een leven dat nog steeds doorgaat, en zich afspeelt in de wereld van de poprock. Zijn nieuwe album, dat simpelweg 'Alex Gopher' heet (niet te verwarren met de 'Gopher EP'), werd volledig geproducet door Etienne de Crécy. Gitaren en vocals voeren de boventoon op deze plaat die een onmiskenbare link legt naar New Order en The Rapture. Tegelijkertijd blijven ook dancefloorproducties als 'Spam EP' en 'Motorcycle' toestromen! Een woordje uitleg is hier dus wel op zijn plaats!

Zelfs al zouden nummers als 'Out of the Inside', 'The Game' en 'Brain Leech' het zeker goed doen op een 'open-minded' dancefloor, is dit een rasecht popalbum. Toch heb je het naar jezelf genoemd. Is dat geen paradox?
Die 'bocht' in mijn carrière was aanvankelijk niet voorzien. Na het Wuz-project met Demon in 2002, dat eerder underground gericht was, had ik een beetje genoeg van al dat samplewerk. Het jaar daarop werd ik ook de elektronische muziek een beetje beu. Ik vond dat de rockscene echt boordevol zat met ideeën en energie. Neem het album van de Amerikaanse band Queens of the Stone Age bijvoorbeeld. Daar was ik helemaal weg van. Ik was er zo gek op dat ik meteen mijn basgitaar van de zolder haalde en begon te componeren zoals ik dat vijftien jaar eerder deed met mijn rockgroep Orange. Jean-Benoît en Nicolas van Air speelden daar ook in mee. Al mijn invloeden uit de jaren tachtig kwamen weer terug. Geen samples meer voor mij, terug naar de muziek van mijn roots. Ik wou een album maken waar ik thuis naar kon luisteren: een album met echte songs.

Zing je zelf?
Uiteindelijk wel ja. Ik wou eerst voor een 'featuring' gaan, maar toen ik de nummers begon op te bouwen kreeg ik zin om het zelf te doen. Ik heb aan Etienne de Crécy gevraagd het album te producen en meteen ook of hij het ok vond dat ik mijn eigen stem gebruikte. Hij accepteerde meteen en raadde me zelfs aan om door te gaan in die richting.

Wat verwacht je als reactie van het publiek?
Als ik voor mezelf redeneer zoals een muziekfan, zou ik altijd gaan voor iemand die zich in vraag weet te stellen, zoals Georges Clinton, Sly Stone of, meer in ons genre, Herbert.

Toch is de drumcomputer prominent aanwezig op je album. Ondanks de gitaren klinkt de beat vaak housy. Een beetje zoals 'Dark of the Matinee' van Franz Ferdinand bijvoorbeeld.
Absoluut. Ik had weliswaar zin om echte songs te maken op dit album, wat niet wilde zeggen dat ik helemaal wou verzaken aan de elektronische muziek. Ik heb net een maxi gemaakt voor Kitsune, een andere voor PIAS... Allemaal meer electro, clubby stuff.

Vandaar die mooie bassline à la New Order...
New Order is duidelijk een belangrijke invloed. Een van de eerste maxi's die ik ooit gekocht heb was 'Blue Monday'. Het is de popkant van die melodieën, gemengd met elektronica –ik kende Kraftwerk toen nog niet– die de doorslag gaf.

Je bent oorspronkelijk geluidstechnieker. Hoe ben je in de studio tewerk gegaan voor dit album?
Ik heb eerst een maquette gemaakt die ik opzettelijk heel trashy liet klinken. De opnames waren soms echt slecht, maar kom. Toen Etienne accepteerde om de plaat te producen, raadde hij mij meteen aan de chaotische kant van de sound te behouden.

Waarom?
Net omdat het niet zou klinken als een album van een geluidstechnieker natuurlijk (lacht). Als het allemaal te proper had geklonken zou het minder interessant geweest zijn. Gelukkig kwam er veel geknutsel aan te pas. Ik ben niet echt een supergoeie gitarist en wou niet alles zelf blijven doen, dus heb ik aan Nicolas van Air en Olivier van Nouvelle Vague gevraagd om me te helpen met het gitaarwerk. Ik heb zelfs gedrumd! Niet echt mijn sterkste punt. Gelukkig ben ik beter op bas. Kortom, alles is gedaan op een simpele en naïeve manier. Dat is nu eenmaal de sound waar ik van hou.

Hier in Brussel zijn popparty's in de mode: Bitchy Butch, Dansez-vous français enzovoort. Het effect is tamelijk verbazend zonder dat het echt een big hit is. Zou je zelf naar zo'n party gaan?
Je vindt vanalles in Parijs, als je maar goed zoekt, maar popparty's niet echt, nee. Daarentegen heeft de elektronische muziek de laatste jaren steeds meer popinvloeden verwerkt. Ik vind bijvoorbeeld Justice, die nieuwe band op Ed Banger, heel erg poppy.

Jij die een van de tenoren bent van de 'French Touch': wat is je visie op de Parijse of Franse scene van tegenwoordig? Is die niet compleet geëxplodeerd? Hoe leg je de link tussen Justice, Tekel en Jackson and his Computer Band?
De pers en het publiek hebben de 'French Touch' altijd als één grote familie beschouwd. Dat klopte niet altijd. Er was een groot muzikaal verschil tussen Air en Daft Punk bijvoorbeeld, maar dat is net wat voor mij de kracht uitmaakte van de beweging. En vanzelfsprekend waren er ook dingen die ons allemaal verenigden. Vandaag zijn al die artiesten een andere richting ingeslagen. De jongsten wilden zich verzetten tegen de stroming van de ouderen, om niet te vervallen in iets dat uiteindelijk slecht geëindigd is. Wat vandaag van de 'French Touch' overblijft is de zin om innoverende muziek te maken, die toch toegankelijk blijft.

Lees ook

Interview Alex Gopher, December 2009

INTERVIEWS

Interview >Interview Quincy from Soul Phonic

Op Zaterdagnacht 28 Mei '11 zouden er wel eens meerdere lichte aardschokken geregistreerd kunnen worden in het centrum van Gent, met als epicentrum de dansvloer van partyplace "Charlatan" ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia