Joakim
posted Donderdag 19.04.2007

Joakim is altijd al één van de meest mysterieuze persoonlijkheden uit de Franse elektronische scene geweest. Vandaag is hij niet alleen gekend als labelboss van Tigersushi (Poni Hoax, Panico...), maar ook omwille van zijn talenten als remixer. Zijn vorige album, 'Fantômes', sloeg op onze redactie in als een bom. Vier jaar later verschijnt de Parijzenaar wederom op het appel. Deze keer gaat het niet meer over spoken, maar over monsters. 'Monsters and Silly Songs' houdt het midden tussen krautrock en repetitieve elektronica.

Je nieuwe album, 'Monsters and Silly Songs', is op een bijzondere manier tot stand gekomen. Kan je daar iets meer over vertellen?
Ik begon aan dit album in een erg drukke periode. Ik had heel veel werk met Tigersushi en slaagde er maar niet in me te concentreren. Ik werkte tussen de bedrijven door. Het ging met vlagen. Soms had ik wat meer tijd, soms nauwelijks. Na drie jaar elk van mijn zeldzame vrije ogenblikken aan het album besteed te hebben, crashte mijn harde schijf. Ik was alles kwijt en moest weer helemaal van voren af aan beginnen. 'Monsters and Silly Songs' begon dus erg chaotisch.

Pech voor jou, die crash. En vooral pech voor je muziek. Je bent waarschijnlijk behoorlijk gefrustreerd geweest. En toch... misschien heeft dat ongeluk wel een enorm creatief proces op gang gebracht.
Ja, daarna moest ik er echt wel invliegen. Ik had geen tijd meer voor twijfels. Ik stond onder geweldige druk en moest dringend met iets komen. Ik had immers maandenlang, om niet te zeggen jarenlang, aan iedereen verteld dat de plaat zo goed als af was. Maar het kwam er nooit van. Die crash heeft zo'n schok in me teweeggebracht dat ik meteen helder kon denken. In die periode heb ik keuzes moeten maken. Ik was dj, ik runde een label èn ik had een pak livenummers opgenomen met mijn band die ik meteen daarna moest editen.

Lijkt het resultaat nog op de oorspronkelijke plaat?
Ik weet eigenlijk niet goed meer wat ik daarvoor had gemaakt. Het lijkt wel of mijn geheugen mee gecrasht is met mijn computer (lacht). Ik ben echt helemaal opnieuw begonnen. Er waren gelukkig al twee nummers af en ik heb er twee andere kunnen afmaken op basis van demo's die nog bij Versatile (het label waarop Joakim zijn platen uitbrengt nvdr) lagen. Voor de rest is het allemaal totaal nieuwe stuff.

Vind je vandaag dat deze nieuwe plaat in de lijn ligt van je voorgaande werk?
Ergens wel ja, hoewel er niet echt een concept aan de basis lag. Mijn muziek is heel intuïtief. Ze is het resultaat van een persoonlijk proces.

Je had het over lives. Dat aspect is erg aanwezig op deze plaat. Veel meer dan op 'Fantômes', als we het goed voorhebben.
Terwijl ik aan deze plaat werkte heb ik ook een heel pak nummers gemaakt die niet echt bestemd waren voor het album, maar enkel om lives mee te doen. Ik heb er dan maar voor gekozen ze aan te passen voor de plaat. Die mengeling van liverock, vintage-elektronica en moderne beats is uiteindelijk het gros gaan uitmaken van mijn composities.

Er staan inderdaad zuiver elektronische nummers op, naast dingen die van begin tot eind met instrumenten zijn gemaakt. Je bent wel heel breed gegaan...
Pas op, zelfs op de nummers die totaal door instrumenten worden gedomineerd vind je nog sporen van elektronica. Ik probeer het echter zo te doen klinken dat je dat niet meteen hoort, waardoor het allemaal erg organisch overkomt. Ik wil zeker voortdoen met die mengeling van analoog en digitaal, waarvan de textuur zo naadloos in elkaar past dat je ze niet meer uit elkaar kan halen.

Een soort verdoken elektronica dus?
Een beetje wel ja. En ook wel een beetje lachen natuurlijk, als ik de mensen mijn muziek hoor beluisteren en aanzien voor goeie pop, terwijl het eigenlijk allemaal uit de computer komt. Ik hou wel van het idee storende elementen in mijn muziek te brengen die je niet makkelijk kan thuisbrengen. Geijkte formats ombuigen tot iets helemaal anders, dat is echt waar ik mee bezig ben. Als ik de platen hoor van Scott Walker, maak ik me altijd de bedenking dat die arrangementen wel heel vreemd overkomen bij die typische Engelse popcroonersound. Er zitten voortdurend dissonanties in waardoor er een soort van stoorzender ontstaat die de muziek er alleen maar beter op maakt. Ik hou enorm van die ambiguïteit. Die zorgt echt voor emotie.

Gebruik je die redenering ook in je remixwerk? Ben je daarom zo gegeerd als remixer?
Zeker. Remixen is pas echt een perverse job man (lacht). Het verschil is dat ik me bij remixwerk veel minder vragen stel over de muzikaliteit van het geheel. Op zo'n moment ben je meer bezig met de efficiency en functionaliteit van de beats. Je moet er zin van krijgen om te dansen. Remixen is voor mij echt lekker spelen. Ik neem gewoon een andere persoonlijk-heid aan en herwerk de nummers op mijn manier.

In 'Monsters and Silly Songs' lijk je je integendeel van die dansbaarheid geen zak aan te trekken...
De vraag of het geschikt moest zijn voor op de floor heb ik me zelfs helemaal niet gesteld. Daar zag ik de zin niet van in. De dansbaarheid van het album heeft enkel belang in het licht van de muzikaliteit. Het is net als met een droevig nummer: de groove vormt maar één van de componenten ervan.

Weet je dat je echt een rare jongen bent? 't Is wel heel moeilijk om hoogte van je te krijgen.
Waarschijnlijk omdat ik niet veel zeg. In zekere zin ben ik echt wel een asociale vent (lacht)!

Lees ook

CD review "My Best Remixes", Februari 2009
CD review "Monsters & Silly Songs", Maart 2007
Vinyl review "Come Into My Kitchen", September 2003

INTERVIEWS

Interview >Henk Vandepapeliere - Zanna The Maze Connection Remix

Er is een nieuwe wind in muziekland en Nightcode is trots om dit als eerste te kunnen aankondigen ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia