Roisin Murphy
posted Donderdag 29.11.2007

Na een eerste opgemerkt album, 'Ruby Blue', een samenwerking met Matthew Herbert, komt de zangeres van het ter ziele gegane Moloko nu op de proppen met 'Overpowered'. Roisin Murphy, die scherper lijkt te staan dan ooit, heeft zich voor deze futuristische discoplaat opnieuw weten te omringen met het kruim van de hedendaagse producers (Bugz in the Attic onder andere...). 'Come on, shake that booty!'

Hoe is je laatste tournee verlopen? Viel het mee, voor de eerste keer zonder Moloko? Heb je je niet vaak eenzaam gevoeld?
Die tournee is niet anders verlopen dan de laatste die ik met Moloko heb afgerond. Ik ben iemand die absoluut niet kan stilzitten en ik haat het om alleen te zijn. Toen ik terug was met een hoofd vol herinneringen, ben ik onmiddellijk opnieuw beginnen uitgaan. En nieuwe nummers gaan bedenken natuurlijk. Ik heb geen moment de tijd gehad om me te vervelen.

Je had al plannen voor de sequel van 'Ruby Blue'?
Ik had één grote obsessie: een discoalbum maken.

Wat bedoel je daar precies mee?
Tijdens de periode van samenwerking met Matthew Herbert voor 'Ruby Blue' heb ik steeds meer aan zelfvertrouwen gewonnen. Ik heb het eindelijk aangedurfd om te zeggen wat ik leuk vond en vooral wat ik wou. Tijdens mijn Moloko-periode was dat heel anders. Mark (Brydon, Roisins levensgezel tijdens haar Moloko-periode) had onmiddellijk een contract in de wacht gesleept voor zes albums. We raakten stilaan verzeild in een ritme van produceren en componeren zonder dat ik daar ook maar de minste inspraak in had. Al wat telde was het rendement. Met 'Ruby Blue' heeft Matthew Herbert me vertrouwen gegeven. 'Overpowered' heb ik dan ook bijna helemaal alleen gerealiseerd.

Op je site heb je het over een bepaald moment dat aan die plaat voorafging. Dat ogenblik moet de basis gevormd hebben voor 'Overpowered'.
Voor ik aan die plaat begon of ook maar enigszins nadacht over mogelijke samenwerkingsverbanden, ben ik een paar dagen naar New York getrokken waar ik naar de beroemde 718 Sessions van Danny Krivit ben gegaan. Danny vroeg me een nummer te zingen van Moloko, 'Forever More'. Ik wist niet eens dat die track daar een hit was. De mensen zijn beginnen roepen en ik vond dat er echt een sfeer hing zoals in de allereerste dagen van de disco. Het was een zondag en de mensen liepen in bloot bovenlijf rond. Er was geen sprake van glamour en nog minder van vooroordelen. Iedereen wou gewoon feesten zonder zich er iets van aan te trekken hoe de anderen eruitzagen.

Het is duidelijk dat je veel uitgaat en dat je ook goed bent in het observeren van mensen en dingen. Ben je een echte nachtvogel?
Ik blijf altijd plakken, ja. Als er niet iemand is die me dwingt om naar huis te gaan raak ik gewoon de tent niet uit. Ik hou van de sfeer van discotheken en van de houding van de mensen die je er tegenkomt.

Je omringt je met de beste producers die vaak met kop en schouders boven hun collega's uitsteken: Matthew Herbert voor 'Ruby Blue', Seiji van Bugz in the Attic en nog heel wat anderen voor 'Overpowered'. Hoe leg je dat precies aan boord?
Sinds ik zelf de touwtjes in handen heb, hou ik van samenwerken. Eerst en vooral omdat ik ook niet alles alleen kan doen, en ten tweede omdat altijd blij ben als ik kan meegenieten van de knowhow van anderen. Matthew doet ook op verschillende nummers van mijn tweede album weer mee. Met Seiji is het hetzelfde verhaal. Bugz in the Attic had de single van mijn eerste album, 'Sow into You', geremixt en dat gaf me meteen zin om met hem samen te werken. De eerste keer was het een ramp: we hebben alles weggegooid wat we samen hadden gemaakt. Toen is Seiji teruggekomen met nieuwe ideeën en was ik meteen overtuigd.

Is het niet aartsmoeilijk om al die samenwerkingsverbanden op touw te zetten?
Het heeft op z'n minst zes maand geduurd eer ik de gelegenheid vond om af te spreken met Seiji. Zijn agenda zat eivol en ik was voortdurend op tournee. Het was echt hels. Maar we hebben tijd gemaakt. Dat is ook een van die dingen die ik apprecieer sinds ik alleen ben: me gewoon kunnen afsluiten en mijn tijd nemen om samen met iemand iets uit te bouwen. Net zoals met die 718 Sessions in New York. Niets was berekend deze keer, het verliep allemaal heel natuurlijk.

Is het waar dat je niet alleen op professioneel gebied opgelucht bent dat je met Mark Brydon gebroken hebt, maar ook op persoonlijk vlak?
Met Moloko ging het allemaal zo snel dat ik niets meer te zeggen had in het project. Als we 's avonds thuis kwamen, ging het alleen maar over onze dag in de studio of op tournee. Toen ik met Matthew Herbert begon te werken, had ik voor de eerste keer geen vent bij me. We hadden een vriendschappelijke relatie en als we elkaar al een keertje in de haren vlogen, belden we elkaar 's avonds op om ons te verontschuldigen. Mark en ik gingen voortdurend in de clinch. Onze ego's botsten nu eenmaal en dat ging thuis gewoon door.

Hoe is het vandaag gesteld met je liefdesleven?
Mijn vriend is schilder. We geven wel onze mening over het werk van de andere, maar dat blijven altijd open discussies. We hebben het over de boeken die we gelezen hebben (waarvan we er duizenden in de kast hebben staan!), tentoonstellingen, films... Het voelt als een echte verademing!

INTERVIEWS

Interview >Interview Silo - Toon Janssens

Twee weken geleden vulden we onze hoofden met de warme, opzwepende klanken van Booka Shade. Ieder die het aanbelangt, is ondertussen op de hoogte van het feit dat de Silo sluit ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia