Carl Craig
posted Donderdag 10.04.2008

Carl Craig behoort net als Jeff Mills en Blake Baxter tot de tweede generatie technoproducers van Detroit. Hij heeft het ongelooflijke geluk gehad de artistieke steun te krijgen van housegodfather Derrick May. Vandaag, op 39-jarige leeftijd, evolueert hij nog steeds, na jarenlang het publiek te hebben betoverd met zijn minimalistische en toch funky techno (het befaamde 'Throw'), om nog maar te zwijgen over 69, Paperclip People, Innerzone Orchestra of zijn jazzprojecten met The Detroit Experiment (allemaal op de knieën nu voor 'Think Twice'). Het werd tijd dat deze uitzonderlijke producer een retrospectieve uitbracht! Dat doet hij nu aan de hand van een dubbele mix-cd, 'Sessions'. Op dit album wordt de leerling die het tot leermeester heeft gebracht geremixt door... zichzelf, als hij al niet bezig is met songs van anderen te herschrijven of met het uitbrengen van zeldzame tracks. Het allerbeste nummer op deze cd is zonder enige twijfel de remix van Junior Boys' 'Like a Child'. Ronduit subliem!

Eind 2007 heb je in Dirty Dancing een hallucinante set gespeeld: rond vier uur 's ochtends begon de sound kolossaal aan te zwellen, het klonk allemaal verschrikkelijk dark en gesofistikeerd. Waarvoor dank.
Jij ook bedankt, net als het Belgische publiek trouwens, dat heel onderlegd is op gebied van techno en die stijl en de geschiedenis ervan ook geweldig leuk vindt. Het is altijd weer geweldig om bij jullie te kunnen komen spelen.

Bij het begin van je set zette je de Mirano op z'n kop door r'n'b en hiphop te spelen. Hoe sta je tegenover deze muziekstijlen?
Al die stijlen hebben dezelfde electroroots. Luister maar eens goed naar 'Sensual Seduction' van Snoop Dogg, met die snaren en die electrobeat, dan begrijp je meteen wat ik bedoel. Het is ook een soort van hommage want electro bestond al in de breakdance van de jaren tachtig, voordat techno werd uitgevonden. En dan heb ik het nog niet over funk. Dat zijn ook mijn roots.

Is het een verwijzing naar de 'zwarte' origine van de techno? Vandaag luisteren blacks in Detroit immers vooral naar hiphop, afgezien van wat er gebeurt rond Underground Resistance natuurlijk.
Ja, cultuur evolueert en smaken veranderen. Techno heeft nooit echt een gezicht gehad in Detroit. De zwarte producer was low profile, het ging 'm om de muziek. Het was een technologisch, onpersoonlijk gebeuren. Daarna heeft techno een 'Europees' gezicht gekregen, dj's werden sterren en de beweging groeide uit tot een massacultuur die de straat en de oude hangars ontgroeide. De blacks zijn er waarschijnlijk van vervreemd. Hoe commercieel hiphop ook mag geworden zijn, het genre heeft zijn street credibility weten te behouden. Hier in de States vind je immers overal geweld en onrechtvaardigheid.

Zou je dan niet kunnen stellen dat hiphop meer om survival gaat en techno meer escapistisch georiënteerd is?
Ja, hiphop is meer iets voor individualisten die op zoek zijn naar een adrenalinestoot en de kick willen voelen van het leven op straat. Techno is socialer, je komt samen om te dansen en te feesten.

In het begin verkondigde Detroittechno een boodschap over een betere wereld voor de blacks, dat is nu allemaal minder het geval.
Er is nog altijd een soort techno die blijft evolueren, ook al verandert de context. We zijn organische wezens die vasthangen aan machines, samplers, synthesizers, computers enzovoort. Misschien moeten we ons meer concentreren op de menselijke kant van de zaak... Het blijft Carl Craig die zich uitdrukt met zijn elektronische muziek.

Nu zijn we er. Waarom heb je van deze dubbelaar een retrospectieve gemaakt? Is 'Sessions' de consolidatie van je hele oeuvre tot nu toe, vooraleer je aan iets anders begint, of blijf je gewoon doorgaan met creatief zijn?
Ik blijf inderdaad gewoon doorgaan. Dit is zeker geen best of, eerder een soort van mixtape, zelfs al ben ik dan veel bekender vandaag dan toen ik begon... De plaat focust op vragen als 'Waarom word ik vandaag erkend als producer en vooral als remixer?' en 'Hoe is het allemaal gegroeid?'

Je houdt er een tamelijke radicale opinie op na wat remixen betreft. Je neemt een track, haalt 'm helemaal uit elkaar en dan steek je hem helemaal weer ineen, zelfs als je alleen maar de vocals behoudt.
Als je begint met iets, werk je vaak op een radicale manier. Ik wou echt dat het Carl Craig was die in al deze remixes te horen was. Vandaag zie ik de remix als een samenwerking met de artiest die de track in het begin geschreven heeft, dat is veel respectvoller (lacht).

Op 'Sessions' remix je jezelf. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld Tres Demented en Paperclip People. Is dat geen schizofrene ervaring?
(lacht) Weet je, mijn sterrenbeeld is Tweeling. Ik heb verschillende persoonlijkheden, dus heel moeilijk valt het me niet!

Heb je iets over jezelf geleerd bij het remixen?
Ja, ik heb geprobeerd te begrijpen wat ik in die periode deed en waarom, of het beter had gekund enzovoort. Je kan heel goed een boek herlezen dat je zelf hebt geschreven. Mettertijd is het boek veranderd, en jijzelf ook.

Wat is je favoriete track op 'Sessions'?
Moeilijk te zeggen. Het zijn allemaal mijn kinderen, mijn vlees en bloed.

Heb je al voorstellen voor remixen geweigerd?
Vast en zeker. Als ik het niet zie zitten of ik heb het te druk, wat vrij regelmatig gebeurt. Ik heb producties te doen, moet mijn label draaiende houden en heb ook nog een gezin.

De remix op het eind van 'Sessions' is die van 'Bug in the Bass Bin', die je hebt geschreven onder het pseudoniem Innerzone Orchestra en die een vruchtbare track was voor de junglebeweging... Vandaag is de drum op sterven na dood. Interesseer je je voor wat er momenteel in Londen aan de gang is: dubstep, grime en zo?
Zeker, maar ik interesseer me nooit voor een hele scene. Wat minimal betreft is het hetzelfde liedje. Ik zie de dingen niet zo algemeen. Op het 'Detroit Electronic Music Festival' dat ik organiseer, reageer ik op dezelfde manier. Op dat festival hoor je de beste muziek die er in Detroit te vinden is, ook hiphop bijvoorbeeld. Zelfs mijn beste maten hebben daar moeite mee. Je moet over muurtjes kunnen kijken, iets vinden dat de mensen een open geest geeft en ze hun eigen muzikale grenzen doet verleggen.

Lees ook

Interview Carl Craig, December 2005
CD review "Carl Craig Sessions", Maart 2008
CD review "Fabric 25", December 2005
CD review "The Album Formerly Known As...", November 2005

INTERVIEWS

Interview >Interview: Tom Smeyers

Tom Smeyers is een man die ik al verschillende jaren ken, van tijdens m'n studententijd toen ik op de betere feesten vertoefde tijdens de week - jawel, die bestaan er wel degelijk voor studenten ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia