Sebastien Tellier
posted Donderdag 17.04.2008

Sebastien Tellier is altijd een rare vogel geweest. Hij speelde lang piano met sigaretten in de neus en maakte platen geïnspireerd door Robert Wyatt en Gérard Manset, tot hij opeens een gigantische loungehit scoorde met 'La Ritournelle', een prachtig nummer dat je vaak in reclameclips hoort. De bebaarde dandy, die vroeger vaak zo stoned als een garnaal en zo zat als een kanon voor zijn publiek verscheen of de pers te woord stond, lijkt ouder en wijzer te zijn geworden. Tijdens ons gesprek ter gelegenheid van zijn promotour voor 'Sexuality' leek hij nuchter en ontspannen. Hij hoeft zich dan ook voorlopig geen zorgen meer te maken sinds de hype is losgebarsten rond het italo-discogeïnspireerde album geproduceerd door één helft van Daft Punk. Bovendien is hij uitverkoren om Frankrijk te vertegenwoordigen op het volgende Eurovisiesongfestival, de 24e mei in de Servische hoofdstad Belgrado!

Je staat op de cover van heel wat bladen voor het ogenblik. Voel je je op je gemak met al die media-aandacht?
Ik heb er nooit van gedroomd om een popster te worden maar je moet je natuurlijk wel tonen in de showbusiness, of iedereen vergeet je. Muziek is mijn passie. Ik cultiveer mijn imago gewoon omdat ik die muziek beter wil vertegenwoordigen. Het liefst zou ik een undergroundbeweging uit de grond stampen, mijn eigen maatschappij in de maatschappij. Maar om dat te bereiken moet je uit de kast komen. Ik heb de laatste jaren veel levenservaring opgedaan en ben niet meer die onbenullige, oppervlakkige tiener van vroeger. Ik probeer het beeld te benaderen van de man die ik toen al wou zijn.

We hebben je gekend als een cynisch figuur die ladderzat interviews gaf en wiens concerten vaak in chaos eindigden. Je nieuwe imago is heel wat beheerster...
Dat komt vooral omdat ik geen zin meer heb om mijn slechte humeur tentoon te spreiden en mijn zatte kuren op te dringen aan het publiek. Ik heb veel slechte concerten gegeven en ik heb er spijt van dat ik zo vaak geprobeerd heb mijn songs te verdraaien naargelang de zwartgallige gedachten die in mij opkwamen. Ik heb geen zin meer om nog slechte shows te geven en te putten uit mijn emoties van de dag. Ik zie mijn concerten tegenwoordig als een oefening waarin ik moet slagen, die ik kan controleren en die van het begin af aan op punt staat. Ik begin over enkele dagen de tour in Londen en we zullen wel zien wat er gaat gebeuren, maar mijn doel is nu om het publiek te plezieren en het niet te dwingen te kijken naar iemand die alleen maar zijn eigen zin doet.

Verwacht je publiek zich niet aan een weird en zelfs choquant spektakel?
Misschien wel ja, ik zou het niet weten. Op het podium heb ik zin om mijn muziek te laten evolueren tegenover wat er op het album staat en niet gewoon mijn plaat na te spelen. Storend gedrag tentoonspreiden lijkt me geen goed idee. Ik heb eerder zin om de dingen te veranderen vanuit een meer positieve aanpak. Het is cruciaal voor een artiest dat hij blijft evolueren, anders ben je gewoon maar een vervelend ventje. Persoonlijk bekruipt me bij elk album de zin om compleet van levenswijze te veranderen, nieuwe kleren te kopen, in een andere auto rond te rijden en mijn kijk op de mensheid te herzien.

Wat voor zin bekroop je met 'Sexuality'?
De titel is duidelijk, niet? Ik wou een plaat maken die over neuken gaat, over het seksleven van vandaag. Ik liet me in grote mate inspireren door Italiaanse muziek, het klinkt allemaal heel electro en latin, zelfs al gebeurden de opnames in Parijs, in de studio die Daft Punk deelt met Modjo. Je vindt er echte schatten: ouwe drumcomputers en synthesizers zoals je er nog nooit gezien hebt. Het is daar het paradijs voor een muzikant!

Je houdt blijkbaar van kitscherige dingen. Leg 's uit.
Als je je inspiratie alleen maar uit grote werken haalt kom je nooit tot een persoonlijk resultaat. Dan maak je enkel dingen die al bestaan hebben en in het niets vallen tegenover hun belangrijke voorbeelden. Zelf ben ik geobsedeerd door ideeën die geen naam hebben, die er gewoon zijn. Mijn beste werk is geïnspireerd door complete futiliteiten. Achter gigantische dingen als 'Thriller' van Michael Jackson steken immers gewoon slechte horrorfilms. Je moet kunnen aftappen van pretentieloze dingen, eruit halen wat erin zit en dit verwerken tot iets moois. Dat is gewoon een manier van redeneren, daar komt niets intellectueels bij kijken. Ik ben gek op tv-series. Naar de Sopranos kijken brengt me vaker op betere ideeën dan luisteren naar Beethoven.

Je muziek wordt over het algemeen als zeer filmisch beschouwd.
Ik ga dan ook met mijn muziek om als met een film. Ik leg er suspens in, verrassingen, komische momenten, tragische hoogtepunten. Elk nummer heeft een begin en een einde. Ik componeer ook filmmuziek ('Non Film', 'Steak', 'Narco' nvdr) en geef filmmakers altijd de raad om met hun prent om te gaan als met muziek: instinctief tewerk gaan, energie en ritme in de compositie steken, ze een ruggengraat geven. In Frankrijk wordt pop niet echt als Franse muziek beschouwd en rock en reggae nog veel minder. Maar een Fransman die filmmuziek maakt, dat klinkt onmiddellijk veel beter, die wordt alom gerespecteerd. Met zoiets moet je kunnen spelen.

Je houdt niet alleen van neuken en van muziek maar bent ook gepassioneerd bezig met videogames. Zou je daar geen soundtracks voor willen maken?
Absoluut, maar daar is gewoon geen vraag naar. Ik schreeuw het nogmaals uit: 'Help, ik wil muziek maken voor videogames!' Ik ben er zeker van dat dit nog te gebeuren staat. Videospelletjes vind ik veel mysterieuzer dan films. Games grijpen me veel meer aan. Vooral op 'Assassin Creed' of de 'GTA'-reeks ben ik dol. Wat een vrijheid!

In plaats van een 'best of' of een 'live', bracht je enige jaren geleden een album uit waarop je je nummers speelt zoals dat in een pianobar zou gebeuren. Ben je van plan met 'Sexuality' ook zoiets te doen?
Voor mij is dit album helemaal af. Je moet alles in zijn tijdsgeest zien. Er zullen wel remixen van komen, maar zelf ga ik die muziek niet meer doen evolueren. 'La Ritournelle' werd verspreid onder zeer veel verschillende vormen die de plaat toegankelijk hebben gemaakt voor een breed publiek. Ik gooi daar wel een blik op maar neem er niet actief deel aan.

Het schijnt dat je gefascineerd bent door het personage van Eddy Barclay (de Franse producer annex playboy die het archetype en de karikatuur van het genre vormt nvdr).
Gefascineerd zou ik niet zeggen, maar ik voel me zeker aangetrokken tot dit soort van figuren. Ze dragen een aura van vergane glorie met zich mee, van oppervlakkige en flamboyante feestbeesten die toch ook weer een dubbele bodem bezitten. Vandaag word je in de muziek ofwel als een intellectueel, ofwel als een tweederangsfiguur aanzien. Dat heeft geen enkel belang. Ik kan me alleen aangetrokken voelen door individuen en koester dan ook een weergaloze bewondering voor heel wat mensen.

INTERVIEWS

Interview >Henk Vandepapeliere - Zanna The Maze Connection Remix

Er is een nieuwe wind in muziekland en Nightcode is trots om dit als eerste te kunnen aankondigen ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia