Agoria
posted Dinsdag 22.12.2009

Er wordt wel eens gezegd dat het derde album van een artiest dat van de volwassenheid is. Sébastien Devaud, beter bekend als Agoria, noemt zijn 'Go Fast' echter het album van de spontaniteit. We moeten zeggen dat je dit eigenlijk geen album kan noemen, het is namelijk de soundtrack voor een gelijknamige film. We wisten natuurlijk al dat hij steengoed was, maar hij bewijst het hier eens te meer met deze moeilijke stijloefening: een coherente soundtrack componeren die je kan beluisteren als een echte langspeler, overlopend van emotie en kracht en badend in een donkere sfeer.


De laatste keer dat we je gesproken hebben zei je dat je dolgraag filmmuziek wilde maken...
Ja, gek hé (lacht)! Bovendien is de regisseur Belgisch (Olivier Van Hoofstadt, regisseur van Dikkenek, nvdr).

Hoe zijn jullie elkaar tegen het lijf gelopen?
Olivier had Emmanuel Prévost en Luc Besson ontmoet in het kader van 'Go Fast', ze zijn de producers van de film. Toen deze bijna gemonteerd was hebben ze Olivier 'Code1026' en 'Europa' (2 nummers van Agoria, nvdr) laten horen en hij was er ogenblikkelijk weg van. Hij heeft de muziek direct op de filmbeelden gemonteerd. Ze hebben me gecontacteerd en me de twee fragmenten opgestuurd om te weten wat ik ervan vond. Ik vond het gewoon super. We hebben elkaar dan ontmoet, we werden vrienden en ze hebben me voorgesteld om de soundtrack te maken. Een trein die ik onder geen beding wilde missen. Ik was blij dat hij me vertrouwde want ik had zoiets nog nooit gedaan. Ze stuurden me een paar fragmenten om te zien wat ik kon en het oordeel was radicaal: 'Je bakt er niks van!' (lacht). Ik moet zeggen dat het de eerste keer was en dat de deadline bijzonder kort was, het bleek dus een moeilijke operatie. Gelukkig had ik het geluid dat ze wilden en hebben ze voor mij gekozen.

De druk was waarschijnlijk des te groter...
Inderdaad, maar daarnaast genoot ik ook een totale vrijheid. Olivier en Emmanuel hebben me volledig carte blanche gegeven. Niet één keer hebben ze me gevraagd om een bepaalde richting in te slaan. Hun enige specifieke verzoek was dat ik een paar honingzoete symfonische stukjes zou inlassen met veel violen, op zijn Hollywoods, om een paar specifieke passages te onderstrepen. Daar had ik niet echt zin in, dus hebben ze dat aan iemand anders gevraagd.

Normaal dat film zo belangrijk voor je is, je hebt er immers voor gestudeerd...
Het is waar dat ik lang getwijfeld heb tussen een carrière in de film of in de muziek. Ik kon assistent-regisseur worden voor langspeelfilms, ik kreeg zelfs de kans om te werken met James Ivory ('Howards End', 'Remains of the Day', 'Mr&Mrs Bridge'... nvdr) in Londen. Ik heb enkele heel mooie kansen gekregen. Maar tussen achter de camera staan en niets in de pap te brokken hebben (zeker in het begin zolang je 'maar' assistent bent), of voor een publiek staan dansen op je eigen muziek met je handen in de lucht, was de keuze snel gemaakt. Toen ik twintig was, was ik nogal een haantje de voorste. Ik vond dat ik met mijn muziek meer in de kijker liep. Maar ik blijf wel doorgaan met het schrijven van scenario's en zo. Ik ben gek op schrijven. Die combinatie van beeld en muziek was echt een verrijkende ervaring voor mij.

Als je opnieuw zou kunnen beginnen, zou je de zaken dan anders aanpakken?
Nee. Ik begon trouwens te draaien op de eerste raves in Frankrijk. We vonden onszelf heel stoer om zo tegen het systeem in te gaan. Het was bijzonder boeiend. Een scenario of een nummer schrijven, zo'n groot verschil is dat eigenlijk niet.

Hoe ben je aan deze plaat begonnen die zowel een album als een soundtrack is?
Laat ons zeggen dat je twee dingen kan doen. Ofwel een thema spreiden over veel verschillende nummers in korte tijdspannes, ofwel een album maken waarnaar je kan luisteren zonder dat je naar de beelden moet kijken. Ik heb veel soundscapes van de film weggelaten, en ik heb ook veel nummers volledig herwerkt door er zo'n vijftien seconden uit te pikken om er een volwaardige track van te maken. 'Dust' is daar een goed voorbeeld van. En 'Solarized' was bijvoorbeeld gewoon maar een melodie, een tussenspel op de piano. Ik heb er een echt nummer van gemaakt, compleet met vocals. De film is heel donker, ik wou daar geen stemmen meer aan toevoegen.

Wat is het verschil met een klassiek album?
Dat ligt 'm vooral in de moeilijkheid van de stijloefening. Hier moet het beeld voor de muziek komen. De maker van de soundtrack moet het geheel ondersteunen. De sfeer moet zwaar beladen zijn, maar je mag anderzijds het beeld en dus ook de film niet smoren.

Je moeder, die operazangeres is, is ook te horen op één van de nummers...
Ja (lacht). Dat was trouwens erg grappig. Mijn moeder waaide bij me aan om twee uur 's morgens. Een beetje verbaasd opende ik de deur (het is een uur waarop je tijdens de week niet echt genodigden verwacht) en ze zei: 'Hallo, ik was in de buurt met m'n vriendinnen tango aan het dansen.' Ik vroeg haar om binnen te komen en liet haar meteen luisteren naar mijn meest recente verbeteringen op 'Go Fast'. Het interesseerde haar zeer. Waarop ik haar vroeg of ze niet eens met mij wilde werken. Ze is meteen beginnen zingen en op amper een uur tijd was het nummer ingeblikt. Grappig, want Laurent Garnier heeft me gebeld nadat hij het album beluisterd had. Hij vroeg zich af waar ik die zangeres had gevonden en zei dat ze echt een superstem had. Waarop ik antwoordde dat het mijn moeder was (lacht)!

Je speelt de 29ste november op Groove City...
Ja, na Sven Väth! Dat wordt feesten!

Lees ook

Interview Agoria, November 2006
CD review "Balance 016", Februari 2010
CD review "The Green Armchair", November 2006
CD review "Cute & Cult", Januari 2006

INTERVIEWS

Interview >Interview Silo - Toon Janssens

Twee weken geleden vulden we onze hoofden met de warme, opzwepende klanken van Booka Shade. Ieder die het aanbelangt, is ondertussen op de hoogte van het feit dat de Silo sluit ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia