Arnaud Rebotini
posted Woensdag 14.01.2009

Iedereen kent stilaan het verhaal van Blackstrobe: tien jaar lang zijn ze het uithangbord van de electro met hun wicked maxi's en geflipte remixen. Het eerste album komt eraan... en dan gaat het mis. Ivan Smagghe en Arnaud Rebotini krijgen kletterende ruzie en de plaat, die uiteindelijk in 2007 (zonder Smagghe) verschijnt, is teleurstellend: lompe rock, onhandige vocals en gitaren die er niet echt uitkomen. Smagghe lijkt aan het langste eind te trekken: hij verhuist naar Londen waar hij sterrenstatus geniet, terwijl het in Parijs voor Rebotini allemaal voorbij lijkt. Tot de man met de snor plots vriend en vijand verbaasd met 'Music Components', een compleet analoog album geïnspireerd door Carl Craig en Nitzer Ebb, dat met zijn tijdloze oldschoolsound de technosensatie van het moment wordt. Een nieuwe frenchieklassieker is geboren!

Je hebt Ivan Smagghe ontmoet doordat jullie samen bij de zelfde platenwinkel werkten, de Parijse Rough Trade. Maar hoe ben je eigenlijk muzikant geworden?
Mijn vader was een echte muziekfan. Ik ben opgegroeid met soul, funk, rock, blues... Ik heb mijn eerste platen samen met hem gekocht, en zogauw ik groot genoeg was om een instrument vast te houden heb ik me voluit op de noise gesmeten: Jesus & The Mary Chain, Sonic Youth... Vanaf het begin van de jaren negentig maakte ik kennis met de elektronische scene. Ik kocht mijn eerste synths, wat me niet belette te blijven zingen in een death-metalband (lacht). Eigenlijk is het mijn vader die me ingewijd heeft in de house. Hij was een grote funkfan en interesseerde zich daarom ook voor Farley Jackmaster Funk, de eerste platen van het label DJ International enzovoort. Ik was daar zelf ook gek op, maar de instrumenten die daarvoor nodig waren kostten in die tijd een echt fortuin. Vandaar dat het nog enige jaren geduurd heeft voor ik er zelf ook mee begonnen ben.

Er wordt wel eens verteld dat je die ouwe TR's, Juno's en andere Arps hebt bovengehaald omdat je genoeg had van computers...
Je kan dat niet altijd zo goed horen, maar zelfs in de tijd van Blackstrobe werkten we op computer. Sinds 2003 gebruikt iedereen laptops. Dat werkt niet altijd even goed. Als je op het podium staat met twee computers en twee stomme USB-klavieren, lijkt er altijd iets te ontbreken. In die vijftien jaar dat ik met elektronische muziek bezig ben heb ik vrijwel al mijn nummers bedacht voor het scherm. Dat gaf me zin om mijn oude synths nog eens boven te halen en er zelfs bij te kopen. Ik amuseerde me te pletter in de studio en vond dat het allemaal redelijk geweldig klonk. Ik kreeg dan ook zin om op die basis een echt globaal muzikaal project uit de grond te stampen.

Was dit oorspronkelijk niet bedoeld als een project dat uitsluitend op het podium te zien zou zijn?
Absoluut! Ik wou geen plaat uitbrengen en nooit twee keer hetzelfde spelen. Elk concert moest verschillend zijn, uniek. Ik wou gewoon met al mijn machines op het podium gaan staan en dan compleet beginnen improviseren. Uiteindelijk ben ik dat verhaal terug beginnen heroriënteren. Ik had een opname naar Citizen gestuurd zodat ze me een aantal datums konden vinden, maar ze vonden het zo leuk dat het een plaat is geworden op hun label.

Dit album is dan ook een absolute revelatie: het klinkt als een echte oldschoolklassieker!
Ik wou natuurlijk echte Detroittechno brengen, maar ik ben nu eenmaal Europeaan en we leven in het jaar 2008. Ik hoop dus dat deze schijf enigszins hedendaags klinkt en dat ik erin geslaagd ben een moderne en niet al te nostalgische sound voort te brengen. Tijdloos. Ik heb me laten inspireren door een pak dingen: de sound (niet de composities!) van de eerste Depeche Mode, een aantal Detroitklassiekers, sommige nummers van Robert Wyatt... Het zijn uiteraard allemaal oude invloeden, maar ik wil geen oldschoolaanpak hebben. Het is niet omdat ik op oude instrumenten speel dat ik ook oubollige techno zou maken.

Zonder kwaad te willen spreken van de Franse scene, durf ik toch stellen dat dit kwaliteitsniveau er maar zelden voorkomt. Vind je dat je tegen de stroom inroeit?
Ook met Blackstrobe roeiden we al enigszins tegen de stroom in, wat niet wil zeggen dat er geen links zijn met de French-touchartiesten. In sommige landen, zoals Japan of de Verenigde Staten, vergelijken ze het album van Blackstrobe met de wereld van Ed Banger, omdat het eerder rock klinkt. En ik moet zeggen dat er ook geen trendbreuk ontstaat als ik mijn live speel net na die gasten. Het blijft elektronische muziek die iets in beweging zet. Het verschil tussen David Guetta en Yuksek is op de keper beschouwd erg klein. David Guetta heeft gewoon betere baslijnen (lacht).

Helpt de overexposure van Daft Punk en Justice artiesten als jij om uit de kast te komen?
Ik ben niet echt into die cartoondisco. Ik heb er niets op tegen, maar ik ben er ook niet speciaal een fan van. Behalve natuurlijk dat dit soort muziek de mensen kan aanzetten om naar elektronische muziek te luisteren. Net zoals die jongens die indertijd begonnen zijn met naar van die afschuwelijke tranceplaten te luisteren en uiteindelijk in de minimal beland zijn (lacht). Maar er is meer dan Daft Punk. The Hacker, Blackstrobe, Caretta en Vitalic alleen al zijn allemaal projecten die het goed hebben gedaan en daarmee bewijzen dat er meer aan de hand is dan een French-touchbeweging alleen: de globalisatie met name. De clubs zijn een waanzinnige markt geworden: je kan er sneller van je muziek leven dan als rockgroep. Het is de laatste jaren allemaal verschrikkelijk snel geëvolueerd. Voor de rest heb ik niet echt zin om een strijd te voeren.

INTERVIEWS

Interview >Interview Silo - Toon Janssens

Twee weken geleden vulden we onze hoofden met de warme, opzwepende klanken van Booka Shade. Ieder die het aanbelangt, is ondertussen op de hoogte van het feit dat de Silo sluit ...

• facebook
• myspace.com
• twitter

DJ Sets selected by NightCode.be

Technasia