Na vele succesvolle platen, verbaast het je misschien dat Mathew Jonson nu pas zijn eerste solo-album uitbrengt. We horen op 'Agents of Time' niets nieuw en wereldschokkend, Mathew Jonson blijft trouw aan zijn succesvolle recept: kosmische en psychedelische synths. Zij het downtempo electronica (de grens van 100 bpm wordt in sommige gevallen amper bereikt) zoals bij 'Love in the Future' of meer richting techno in het geval van 'Marionette (the beginning)', zijn kenmerkende sound blijft overeind. 'Marionette (the beginning)' is trouwens een alternatieve versie van het in verleden (en nog steeds) immens succesvolle 'Marionette'. Daarnaast is er nog een tweede nummer, 'When Love Feels Like Crying', dat je ook bekend in de oren zal klinken. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit het meest emotionele nummer uit zijn indrukwekkende catalogus. Het mocht dan ook niet ontbreken op dit album. Zal 'Agents of Time' de tand des tijds doorstaan? Misschien, misschien ook niet, maar dat we er nu graag naar luisteren staat buiten kijf.
Tom Smeyers is een man die ik al verschillende jaren ken, van tijdens m'n studententijd toen ik op de betere feesten vertoefde tijdens de week - jawel, die bestaan er wel degelijk voor studenten ...