Vijf jaar na Dropsonde is Geir Jenssen a.k.a. Biosphere terug met een nieuwe langspeler. Dit is eerder verrassend aangezien hij zijn afscheid van de muziekwereld had aangekondigd na de release van Dropsonde. Jenssen was van mening dat hij na Dropsonde en alle voorgaande releases onder de naam Biosphere niet beter meer kon doen, hij had zijn plafond bereikt. Ook wilde hij zich meer gaan toespitsen op zijn andere grote passie, lange expedities van 's werelds hoogste gebergtes. Maar het bloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan want Biosphere maakt dus zijn comeback met N-Plants, zijn veertiende album. N-Plants bundelt alle stijlen van de voorgaande Biosphere albums op één schijfje, dat is het eerste gevoel dat ik heb bij het luisteren naar de CD. Dit is geen negatieve kritiek want Geir Jenssen heeft immers nog nooit een zwak album uitgebracht. Het enige verschil dat ik merk is dat de sound cleaner is dan wat ik van Biosphere gewoon ben. Vergelijk het bvb met Substrata waar alle - nochtans kristalheldere geluiden - geabsorbeerd werden door mistige en donkere ruis. N-Plants is anders. N-Plants is helder, warm en uitnodigend. De nadruk ligt deze keer niet zozeer op het soundtrack-achtige van de muziek, het gevoel van complete isolering dat zo eigen is aan Jenssen's sound maakt plaats voor een "warme welkom" om het zo uit de drukken. Desalniettemin zit er toch weer iets mysterieus in de muziek, iets ondefinieerbaar. En dat laatste is iets dat Geir Jenssen meester is, hij beheerst de kunst als geen ander in het scheppen van sfeer (wat ambient de facto is), vooral tracks 1, 4 en 5 schetsen dat heel duidelijk. Wat mij betreft staat er op N-Plants zelfs een potentiële hit, namelijk Genkai-1, de zesde track op het album. Op de één of andere manier doet het erg Royksopp-achtig aan vanwege de melancholie en het aanstekelijke karakter van het nummer. De klank is zoals eerder aangegeven zeer helder en clean, dit kan men ook interpreteren als: het album klinkt gewoon als een album uit 2011 en dat is eigenlijk geen slecht gegeven, we moeten immers niet altijd nostalgisch zijn naar "de klank van vroeger". Zeggen dat N-Plants Biosphere's beste album ooit is zou overdreven zijn, daar is het iets te "easy" en "menselijk klinkend" voor. Het mist het epische van pakweg Substrata, het meesterwerk uit 1997 (indien u deze nog niet kent, haast u naar de winkel!)maar N-Plants is zonder meer een zeer degelijk album en eentje die in de collectie blijft. Wat uw recensent betreft een 7/10 (review door Ray VM)
Tom Smeyers is een man die ik al verschillende jaren ken, van tijdens m'n studententijd toen ik op de betere feesten vertoefde tijdens de week - jawel, die bestaan er wel degelijk voor studenten ...